Johan, de man met wie ik ruim twintig jaar getrouwd ben, is het afgelopen jaar veranderd. En niet zo’n beetje ook. Hij is tien jaar ouder dan ik en op zich heeft dit leeftijdsverschil nooit problemen opgeleverd. Totdat hij bij de deur kwam. Zijn werkgever was op leeftijd en had eigenlijk de schaapjes wel op het droge. Hij besloot de zaak – advies en verlichting bedrijfsgebouwen – te verkopen. Zijn opvolger, een jonge hond, nam een deel van het personeel over, maar bedankte voor Johan. Die daar volledig achter stond, want de uitkoopsom was best.

Alles goed en wel
Johan was altijd wel enigszins geïnteresseerd in het bovenaardse. Hij gelooft duidelijk dat er meer is tussen hemel en aarde, en dat mag. Als er een vlinder spontaan op de tuintafel komt zitten, dan is hij ervan overtuigd dat het zijn overleden moeder is. Zijn gids, dat weet hij zeker. Prima. Ik denk dan: het is het seizoen, het wemelt van de vlinders, dus de kans is heel aannemelijk dat er eentje rondfladdert in onze buurt. En vorig jaar vloog er telkens een roodborstje bij ons naar binnen. Als je daarop googelt, dan zegt de zoekmachine dat er een sterfgeval nadert. Of onheil. Nou, er is niemand doodgegaan en van angstige momenten was ook geen sprake.

Tot zover ging het nog wel
Maar na zijn vroegpensioen stelde Johan voor om in retraite te gaan. Hij had een voormalig klooster gevonden, ergens in het zuiden van het land, en daar heeft-ie zich een week teruggetrokken. Mijn zegen kreeg hij, als ik maar niet mee hoefde.

Maar nu komt het:
Tijdens deze bezinningsweek heeft mijn man een ware transformatie ondergaan. En daar is hij blij mee! In tegenstelling tot mij. Ik ken hem niet terug. Natuurlijk vind ik het fijn dat Johan niet achter de geraniums naar buiten staart de hele dag. Maar dat hij nu (bijna) dagelijks contact heeft met coaches en spirituele gasten die hem de weg wijzen, vind ik heel ver gaan. En hij doet het ook nog!; hetgeen hem geadviseerd wordt om diep tot zijn binnenste te treden. Om werkelijk te ‘zijn’ en te aarden, en brieven te schrijven die hij dan ritueel verbrandt. Bij volle maan.

Laat hem!
Hoor ik sommigen waarschijnlijk denken. Dat deed ik ook, immers: leef en laat leven. En eerlijk gezegd krijg ik ook alles niet mee, want ik werk veertig uur als verpleegkundige. Als mijn taak erop zit, is het voor mij tijd om even te ‘zijn’. Maar volgens Johan doe ik dat – met koffie voor de tv – op een niet-juiste manier. Het zou beter voor mij zijn om het bos in te gaan. De atmosfeer opsnuiven, het liefst op blote voeten. In vredesnaam! Ik ben allang blij dat ’s avonds mijn gat de stoel raakt.

Tantra-seks
Kortom, we groeien niet echt naar elkaar toe op dit moment. En dat heb ik Johan ook gezegd. Hij heeft er wat op bedacht: tantra-seks. Want het schijnt zo te zijn dat veel koppels deze tak van sport beoefenen om zich op een hoger niveau verbonden te voelen met hun partner. Orgasme is niet het einddoel. Nou, dat is het bij mij wel. Ik wil gewone seks, goed klaarkomen en daarna slapen.

Dus tja, waar dit eindigt, weet ik nog niet. Stilletjes hoop ik dat hij binnenkort het licht ziet, want de afstand tussen ons wordt er niet kleiner op.