Een paar dagen geleden las ik een artikel over hoe mensen hun hond (of kat) steeds meer als een mens behandelen. Ze krijgen kleertjes aan, en met koud weer zie ik ze zelfs met schoentjes aan hun pootjes lopen. Of ze lopen helemaal niet en zitten in een soort hondenbuggy. Qua dierenvoeding eten ze haast lekkerder dan ik op een doordeweekse dinsdag, als ik voor het gemak soep uit een zak en een tosti klaarmaak.

Nou herken ik daar een hoop van. Mijn Takkie is ook een verwend nest. Hij heeft om zijn oude vacht inmiddels ook een jasje als het buiten 3 graden is en slaapt, als wij op vakantie zijn, in het zogenaamde hondenhotel voor € 27,- per nacht. Iedere week krijgt hij een verse haring en als we Franse kaas op de borrelplank hebben, is hij de eerste die een stukje krijgt. Tot zover.

Want hoewel mijn liefde voor mijn hond enorm is, is er één ding dat ik echt niet wil: het beest in mijn bed. Getsie, met die vieze poten op mijn frisgewassen lakens, of dat hij kwijlend tussen ons in ligt te snurken. Het idee alleen al. Maar daar zijn de meningen nogal over verdeeld. In de reacties op datzelfde artikel las ik dat mensen liever met hun hond in bed slapen dan met een partner. Sommigen hebben zelfs een breder bed aangeschaft omdat ze geen oog meer dichtdeden doordat de hond de ruimte innam. En in dat grotere bed passen ze nu alledrie. De een vindt het supervies, voor de ander is het werkelijk de hemel.

Ha, nou moet iedereen zelf weten wat hij in bed uitspookt, maar mijn dingetje is het niet. Hoe is dat bij jou? Deel jij je bed met je hond of kat? Of ben jij ook wat meer van het smetvrezerige type zoals ik en is de slaapkamer voor hen verboden terrein?