Monti klimt van de achterbank naar de voorstoelen en schuifelt – ze weet dat het eigenlijk niet mag – naar de schoot van Bel. Haar neusvleugels bewegen allebei een andere kant op, zodat ze nog meer ruikt van haar inmiddels zo bekende omgeving. Al zijn we nog drie minuten bij Flo vandaan, toch heb ik het idee dat Monti haar al ruikt. “Ze zit buiten!” roept Bel. Als Flo ons bij het hek staat op te wachten, kan dat twee dingen betekenen. Of ze is heel verdrietig, of ze knapt uit elkaar van de tinteling in haar zin om leuke dingen met ons te doen. Vandaag is het optie nummer twee, dat zien we meteen. Ze heeft een prachtige diepbruine broek aan die Bel en ik voor de vakantie voor haar kochten, met daarop een sweater van mijn vriendinnen van OU Boutique in dezelfde kleur. Het ontroert me dat de begeleider die ochtenddienst had met zorg een setje heeft uitgekozen. Wat Skins Cosmetics voor mij is, is Kruidvat voor Flo. Daar wil ze naartoe en ach, ik heb ook wel het een en ander uit het praktische segment nodig, dus we hebben een deal.
Als ik de juiste deodorant zoek, hoor ik Flo bij het speelgoed scharrelen. Een opgewekte “Goedemiddag, mevrouw!” klinkt uit haar mond. Flo kan heel veel niet, wat haar leeftijdsgenoten moeiteloos afvinken, maar iemand van 17 zo buitenaards vrolijk en beleefd vinden als Flo, dat is lastig, hoor. Ik lach even naar de vrouw die verbaasd opkijkt van deze spontane begroeting en duik weer in de schappen. Dan hoor ik mijn meisje weer. “Mama, ik sta hier heel stiekem te snoepen!” roept ze op luide toon door de hele winkel. Iemand vinden zo eerlijk als Flo, ook dat is een klusje. Als mijn mandje gevuld is met deo’s (twee + twee gratis), een EHBO-doos (het nieuwe hockeyseizoen is van start en er is altijd wel een pleister nodig, helaas) en papiertjes die je op een wc-bril kunt leggen (Bel gaat binnenkort op examenreis en ze is nogal gesteld op haar hygiëne), kijk ik bij het hoekje van Flo. “Keuzes maken is soms lastig,” zucht ze met in de ene hand drie Stitch-poppetjes en in de andere een plastic theeserviesje. Ik knik. Moet je mij eens zien als ik bij Pauw de herfstcollectie aan het passen ben. Als we het hele assortiment hebben doorgenomen, is de liefde voor Stitch toch doorslaggevend. “Die wordt het.” Vlug lopen we naar de kassa, want Bel en Monti wachten op ons in de auto en ook nog eens een keer op de laad- en losplaats. Terwijl de mevrouw aan de kassa alles scant, zegt Flo: “Sorry mevrouw, ik ga nog even afscheid nemen van het theeservies.”
Na expeditie Kruidvat moet er een ijsje worden gehaald. Tradities zijn er om aan vast te houden, en die van ons is een Raket-ijsje halen bij het Shell-station en daarna wandelen met Monti. Meestal blijft Flo in de auto zitten als ik een ijsje voor haar en een blikje voor ons haal, maar dit keer staat ze ineens achter me in de winkel van de benzinepomp. Ze aait wat over Nijntjeknuffels die in een rek staan opgesteld en duikt naar het laagste schap, waar een verrassingsei haar toelacht. Ik zeg “vooruit” en leg alles op de toonbank. Onze vaste mevrouw scant en geeft Flo haar ijsje en het ei. “Wat is ze groot geworden!” Er klinkt warmte in haar stem. Flo huppelt de zaak alweer uit. “Dag mevrouw! Bedankt voor de gezelligheid!” In de auto eet Flo haar Raketje. “Ik ben echt een ouwe snoeperd,” zegt ze.
Flo kan een handvol zijn, maar als ze leuk is, dan trekt ze je mee de lucht in en zweef je hoog boven de wolken.
