Ik ging er altijd prat op dat ik met hond Jip bij wijze van spreken de Dam over kon steken zonder haar aan te lijnen, want het herdertje in Jip volgt altijd en overal. Daar was overigens nooit een letter van gelogen. Als ze tijdens het wandelen niet voor me uitliep, slenterde ze wel ergens achter me aan, maar nooit eerder kwam het voor dat ik haar uit het oog verloor. Nooit eerder. Tot vorige week. Ik zag haar nog ergens in de struiken verdwijnen voordat ik een klein stukje doorliep. Maar toen ik me omdraaide, was er geen Jip. Ik riep haar. Geen Jip. Ik riep haar nog eens en nog eens, en harder, steeds harder. En ik wist het meteen. Dit klopte niet.
Op een holletje liep ik terug naar waar ik haar in de struiken zag verdwijnen. Geen Jip. Aan de overkant van de drukke weg zag ik mensen op een kluitje staan en het werd me koud om het hart. Hadden zij een hond gezien? Mijn hond? Ze vroegen mijn telefoonnummer en beloofden te helpen zoeken, maar nee, sorry. Ik besloot terug naar huis te lopen, want ze wist de weg ernaartoe en zou ongetwijfeld daarnaar teruggelopen zijn.
Toen er ook geen Jip thuis was, sloeg de paniek bij me pas echt toe. Mijn buurman stapte in zijn auto om haar te helpen zoeken. Een buurvrouw deed hetzelfde. Intussen liep ik weer een eind terug richting het park, voor je weet maar nooit. Na een kwartier belde de buurvrouw. ‘Ik heb haar gevonden! Ze liep bij het winkelcentrum, waar een meneer die jou kent haar heeft aangelijnd. Hij was met haar onderweg naar het politiebureau.’ Ik stond ervan te huilen als een klein kind. Het zal de ontlading zijn geweest die de tranen heeft veroorzaakt.
Even later kwam de buurvrouw voorrijden met hond Jip als een koningin op de rode leren achterbank van haar auto. Jip stapte uit en begon te trillen. Ze moest er van de weeromstuit even over nadenken wie ik ook alweer was. Ze was de weg kwijt. Nog steeds, maar nu in figuurlijke zin. Even later liet ik haar met een bot in het zonnetje op het balkon. Het bot bleef onaangeroerd. Het trillen liet na, maar het hijgen hield aan.
Hond Jip is ziek en kan niet meer beter worden. Dat weten we al een aantal maanden. We maakten onszelf en elkaar wijs dat het een beetje zou uitmaken dat we voorbereid zijn. Maar na vandaag wist ik dat dat lariekoek is. Jip is Jip. Ons trouwe herdertje dat altijd en overal volgt. En de gedachte dat dat op een dag niet meer zo zal zijn, went nooit. Die gedachte is namelijk onverdraaglijk.
