Ik verlangde naar thuis

Diep van binnen begon het te knagen en dikwijls moest ik denken aan mijn moeders’ woorden, toen ik nog jong was; ‘Bezit van de zaak, einde vermaak.’ Ze had gelijk. Ik verlangde steeds vaker naar de geborgenheid van ‘thuis’. Naar de tijd dat ik in joggingpak, met knoedel, zonder knellende bh, naast Peter op de bank plofte met een kop thee en reep chocola. En naar het gegiechel van mijn dochters, op de achterbank van de auto, wanneer ik ze ‘s nachts, na een avond stappen ophaalde. Ik verlangde zelfs naar de rotzooi die ze constant achter hun kont lieten slingeren.

Niets meer te vertellen

Jules was echt een lieve man die beslist gek op me was. Daar twijfelde ik niet aan.Maar het luxe leven begon me tegen te staan. Wanneer we ’s ochtends opstonden en hij zich klaar maakte voor zaken, voelde ik een enorme leegte. Ondanks dat Jules geen lange dagen meer maakte -hij had zijn schaapjes wel op het droge- werd ik ook niet meer blij van de gedachte dat hij weldra weer thuis zou zijn. Wéér een boottocht, wéér een theaterbezoek, wéér een feestelijke bijeenkomst en wéér de mooie mevrouw uithangen. Maar het meest erge vond ik dat onze gesprekken verstompten. We hadden elkaar niet meer zoveel te vertellen. Dat was Peter en mij nog nooit overkomen.

Steek van jaloezie

Op een ochtend trok ik de stoute schoenen aan en reed, nadat Jules was vertrokken, rechtstreeks naar Peter’s kantoor. Mijn taken waren inmiddels overgenomen door een andere dame. Ze stelde zich vriendelijk voor als Angela, een vrouw van mijn leeftijd. Ze zag er goed uit. Ik voelde me ongemakkelijk en een steek van jaloezie ging door me heen. Het zou toch niet? Ze legde me uit waar Peter op dat moment werkzaam was. Blijkbaar las ze de twijfel van mijn gezicht af. ‘Ga nu maar’, spoorde Angela me aan.

Ongemakkelijk weerzien

Ik trof Peter in de bouwkeet, bellend met de projectleider. En mijn hemel, wat rook het er heerlijk. Naar verf, oude koffie, werkkleding en vers zweet. Peter haperde bij het zien van mijn verschijning en trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ik wilde alleen even weten en kijken hoe het met je gaat’, begon ik stamelend, toen hij uitgebeld was.

‘Arm maar gezond, dus rijk’, was zijn ietwat spottende antwoord. Ik begon te huilenen bevestigde dat hij dan inderdaad rijk was.

Zijn mobiel ging weer. En terwijl wij onhandig tegenover elkaar stonden, vroegen ook twee binnenkomende stagiairs om Peters’ aandacht.

‘Zal ik anders even?’ Als vanzelf gaf Peter me zijn mobiel en als vanzelf trok ik een blocnote naar me toe, maakte een aantekening en beloofde de beller dat ik hij binnen een uur mocht rekenen op antwoord.

Een sprankje hoop

Oude tijden herleefden, daar in de bouwkeet. Heel even maar, want Peter excuseerde zich. Hij moest de steiger weer op. Ik knikte begrijpend, maar voordat we afscheid namen vroeg ik hem of een gesprek onder vier ogen er misschien in zat. En ik wist; het was erop of eronder. Peters’ ogen lichtten op, maar hij gaf niet meteen toe. ‘Misschien, over een poosje’, antwoordde hij. Toen verliet hij de bouwkeet. Net als ik, met een sprankje hoop in me.

Nog een lange weg te gaan

Het gesprek kwam er. Dat ging niet zonder slag of stoot. Peter nam me enorm kwalijk dat ik hem en onze dochters -voor zijn gevoel- als vuil had gedumpt voor een rijke idioot, die geen idee had over wat hij aanrichtte. Maar ook vroeg hij zich af wat mij in vredesnaam had bezield? Dat vond Peter nog het meest erg; een echtgenote en moéder die zich had laten inpalmen door het geld en goed van een gevierd zakenman. Om vervolgens met de noorderzon te vertrekken en nauwelijks nog omkeek naar haar kinderen. Ik moest me diep, heel diep schamen. Ik realiseerde het me maar al te goed. Zeker ook toen onze dochters aanschoven. Ze spuwden nog net niet op me. En ik wist; er zou nog een lange weg te bewandelen zijn.

Overmand door onzekerheid

Wat er ook zou gebeuren; één ding stond voor mij als een paal boven water. Ik zou afscheid nemen van Jules. Ik verruilde zijn riante villa voor een tijdelijke recreatiewoning, in de hoop dat het contact met Peter en de kinderen zou herstellen. Dat deed het. Stapje voor stapje won ik hun vertrouwen weer door af en toe samen te eten. We gingen soms een dagje uit en ik assisteerde Angela op kantoor. Ondanks dat voelde ik me dikwijls eenzaam, overmand door de onzekerheid of het überhauptooit nog weer wat zou worden, tussen Peter en mij. Of onze gezinssituatie zich zou herstellen.

Enorm dankbaar!

Nu, een klein jaar later, blik ik met een blij hart terug op de roerige tijd die achter ons ligt. Inmiddels woon ik weer in het huis waar Peter en ik ooit begonnen. In de tweekapper waar we destijds ons thuis van maakten is het weer als vanouds. Peter en de kinderen hebben me vergeven. Vergeten zullen ze mijn ondoordachte, verliefde actie nooit, maar ze kunnen ermee leven. En dat doen we weer; Léven.  Daarmee verdween geld voor geluk, maar ik kan jullie niet vertellen hoé dankbaar ik hiervoor ben!