Appje in onze vriendinnen-appgroep: ‘Kennen jullie nog een Bouke de Vries die ooit stage liep bij Ariadne?’
Ik meteen eroverheen (kan het niet helpen, als er ge-appt wordt moet ik meteen weten wat er is): Ja. Is er iets? Nee toch hè?
Geduld is niet bepaald mijn specialiteit zeg maar, dus ik ging meteen aan de googel, met in het achterhoofd ‘als er alsjeblieft maar niet met hem aan de hand is’…
Hop, ik gooide er meteen een zwik appjes eroverheen (helemaal opgelucht door wat ik vond)
Expositie?
Hij ging toen bij Stephen Jones, de beroemde hoedenmaker in Londen werken.
Princessehof.
Ben jij geweest?
Vriendin: Ja klopt, dus ik dacht dat hij in de mode zat. Maar hij heeft nu inderdaad een grote keramiek tentoonstelling in Leeuwarden.
Ik weer: Heb je de expositie gezien?
Hij zat ook in de mode. Werkte mee aan shows van Zandra Rhodes.
Boukje noemden we hem toen.
Vriendin: Ja. En Galliano. Hij wordt internationaal gelauwerd kunstenaar genoemd.
Zo appten we nog een tijdje door. Ik zal je niet verder vermoeien met onze app-wisseling over hoe hij er vroeger uitzag en of hij er nog op lijkt. En dat zijn vader slager was in Utrecht, waar wij toen zaten met de Ariadne redactie. Maar een feit is dat er stagiaires zijn die je nooit vergeet omdat ze toen al opvielen door hun creativiteit en/of door hoe leuk ze waren. Boukje had het allebei.
Maar deze Bouke, die in herinnering veel jonger was dan wij, wat achteraf gigantisch mee blijkt te vallen, (blijkbaar groei je naar elkaar toe als je ouder wordt), deze Bouke is tot ongekende hoogte gestegen en heeft een fantastische switch gemaakt, waar wij helemaal nooit iets van gemerkt hebben.
‘Onder welke steen heb jij gezeten’, vragen ze toch weleens als je iets helemaal gemist hebt. Hij heeft notabene al gigantisch veel exposities gehad over de hele wereld…
Nou woont hij in Londen, dus je loopt hem niet snel tegen het lijf om even bij te praten zeg maar. Dat is wel een goed excuus misschien?
Dat hij zijn ‘homeland’ nooit vergeten is bewijst dit kunstwerk wel. Hebben-hebben-hebben dacht ik meteen:
Onze stagiaire van decennia geleden móet je gewoon zien. Zijn expositie bedoel ik. Dan maar een end reizen, maar dit wil je niet missen. En ach, misschien woon je wel veel dichter bij dan ik.
Alvast een kijkje nemen? Ga dan ook even naar zijn Instagram-account Maar nog veel leuker natuurlijk, naar Leeuwarden. Princessehof is zo’n heerlijk museum, sowieso een keer een bezoek waard. Misschien zie ik je daar. De expositie duurt nog lekker lang, maar liefst tot en met 16 augustus 2026, dus je hebt de tijd om een tripje te plannen.
Tot in Leeuwarden misschien. En nu niet al je servies kapot gooien om zelf ook zulke mooie dingen te maken hè.
Fijne week!
Liefs van Franska
PS Ik hoop niet dat een beroemde man als Bouke het erg vindt dat ik heb verteld dat wij hem vroeger Boukje noemden. Ik weet nog hoe trots we waren dat hij bij in Londen ging werken, terwijl wij in Utrecht ‘achterbleven’. En dan nu extra trots natuurlijk, dat wij hem al heel lang kennen.
