Ik heb mijn digitale personenweegschaal de tent uit gebonjourd en vervangen door een ouderwets, tijdloos, al decennialang gebruikt en derhalve hartstikke betrouwbaar, analoog geval. Alle elektronische componentenomtrent dit ritueel zijn in de ban gedaan. Geen weergave meer van lichaamsvetpercentage, spiermassa, botmassa en vochtpercentage. Alleen de kilo’s schoon aan de haak vallen af te lezen. Hij is groot, eigenlijk te groot, dik, zeker in vergelijking met de flinterdunne digitale schijfjes van nu, lomp en best wel lelijk. En toch ben ik er blij mee.
Ik wil me niet meer bezig houden met een onsje meer of minder. Ik wil me niet meer afvragen wat het verschil in gewicht is na een kopje koffie of een bak yoghurt, met of zonder slaap shirt, voor of na het douchen en/of nummer 2 of ’s ochtends bij het ontwaken of ’s avonds voor het slapengaan. Dat bijna dwangmatige onsjes optellen, aftrekken en tegen mekaar wegstrepen gaat nergens over en doet er niet toe – en in dat stadium was ik wel zo ongeveer aangeland. Hoewel ik weet dat dagelijkse schommelingen van een halve tot soms wel twee kilo normaal zijn, vond ik het toch verontrustend als de weging in mijn nadeel uitviel en liep ik fluitend de badkamer uit als het meeviel.
Mijn nieuwe motto luidt dat het moet volstaan om één keer in de week op de weegschaal te gaan staan – bijkomend voordeel: ik kan hem wegzetten waardoor hij niet meer zo in het zicht staat – en dat het er dan om draait zicht te houden op de trend: komt er niet te veel bij of gaat er niet opeens te veel af – en dat is wat die analoge jongen prima aangeeft. Een pondje meer of minder valt met bril nog wel af te lezen maar aan onsjes doet hij niet en dat geeft lucht. Daarbij heb ik natuurlijk ook gewoon ogen in mijn hoofd en een hele fijne spiegel om in te kijken, plus een hele rits broeken die echt niet meer lekker zitten als de knopen niet meer goed dicht kunnen.
Vorig weekend werd er op zaterdag uitbundig en langdurig getafeld. Op zondag negeerde ik de weegschaal, trok ik de broekriem weer wat aan en gunde ik hond Cato een extra ronde in het bos. Op maandag weegdagschommelt de wijzer van mijn analoge vriend eventjes heen en weer om vervolgens keurig te blijven staan op het cijfer van een week daarvoor. Want aan onsjes houdt hij zich niet op en dat is precies waarom ik zo dol op hem ben.
