‘Jo, ik heb je nodig,’ zei een – dacht ik – goede vriend onlangs tegen mij, die lange tijd in geen velden of wegen te bekennen was. Hij stond spontaan bij me op de stoep. Ik moest echt twee keer kijken, want hij zag er zo anders uit dan ik hem kende. Ik vond hem mager, grauw en vroeg daarom bezorgd of-ie ziek was. Juist niét! Hij had het roer compleet omgegooid. Na alles wat hij had meegemaakt in zijn leven, besloot hij een coachingstraject te volgen om de zaken weer in perspectief te zien. Dat was gelukt, want hij voelde zich herboren.
Ik keek hem aan en zette bij dat ‘herboren’ zo mijn vraagtekens. Zijn gezicht was behoorlijk ingevallen en de voorheen sexy stoppelbaard was nu een echte lange; bij de kaaklijn nog wel vol, maar uitlopend in dunne grijze slierten. Hij leek minstens tien jaar ouder. Wrijvend door die afschuwelijke, uit de hand gelopen sik vroeg-ie of ik het mooi vond. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee.’ Dat deerde hem niet. Best.
Een boek schrijven
Maar daar kwam hij niet voor. Hij vertelde dat hij na zijn transformatie nu zelf als goeroe mensen wilde gaan helpen die het moeilijk hebben. En daar hoorde een boek bij. Waarin hij z’n levensverhaal wilde delen. Ervan overtuigd dat het anderen zou inspireren om ook een nieuwe koers te gaan varen. En bij het inslaan van die nieuwe levensweg, daar wilde hij hen graag bijstaan.
‘Wat een nobel streven,’ zei ik, gematigd enthousiast. Wat hij niet doorhad.
Gereduceerd tarief
‘Dus Jo,’ zo ging hij verder. ‘Jij kunt schrijven, ik niet. En zodoende dacht ik: wanneer jij nu mijn levensverhaal op papier zet, dan bied ik je – tegen gereduceerd tarief – een coachingstraject aan dat je beslist goed zal doen. Want ook jij hebt het nodige meegemaakt.’
Ik keek hem aan, lang, en zweeg. Terwijl mijn hoofd op volle toeren draaide.
‘Nou? Hebben we een deal?’ onderbrak hij de stilte.
Overlééfd
‘Beste Joris,’ begon ik. ‘Twee jaar lang heb ik niet geleefd, maar overlééfd. De kanker, de scheiding, ik heb mijn moeder dood gevonden en ik heb acht weken verplicht plat gelegen.’
Hij zei het maar al te goed te begrijpen. Vandaar ook zijn aanbod me nu te helpen. Zodat ook ik het leven weer kon omarmen.
Huiswerk te doen
Weer keek ik hem aan. ‘Dat had je toén moeten doen, Joris; “omarmen.” Maar je was er niet. En dat neem ik je niet kwalijk, want sommige mensen vinden het nu eenmaal lastig om er te zijn wanneer andere mensen het moeilijk hebben. Maar ik bedank. Omdat ik nu, nu jij me nodig hebt, meer te doen heb. Net zoals jij meer te doen had, toen ik jou nodig had.
Denk daar maar eens over na, voordat je aan je boek begint. En aan je goeroe-carrière. Want volgens mij heb jij nog veel huiswerk te doen.’
