In de woonkamer klinkt het geluid van een racebaan. Robin, mijn zoon, zit weer eens te gamen, maar hij heeft z’n koptelefoon niet opgezet. Zucht. Het is voor de zoveelste keer dat ik vraag of hij het geluid wat zachter wil zetten. En voor de zoveelste keer is mijn concentratie weer een verloren zaak. Het klinkt alsof mijn leven compleet om hem draait, en dat is eigenlijk precies wat het doet.

Robin is mijn enige kind. Het was nog geen vier jaar geleden dat zijn vader en ik besloten uit elkaar te gaan, als een bom die onverwacht viel. Een andere vrouw, een andere wereld, en ineens stond ik daar, gebroken, met een peuter in mijn armen. Hoe ik die eerste jaren doorkwam, weet ik eigenlijk niet zo goed. Je doet het gewoon.

De eerste jaren sliep Robin iedere avond naast me. Dat was niet alleen omdat ik zijn comfort zocht, maar omdat hij in die nachten bang was dat ik ook zou verdwijnen. Sinds zijn vader aan de andere kant van het land was gaan wonen, was de verbinding tussen hen tweeën minimaal. Ondanks mijn pogingen om het contact te bevorderen, was er weinig tijd voor hem. En zo bleef alles op mijn schouders liggen.

De zorg voor Robin was volledig mijn verantwoordelijkheid. Ouderavonden, sportsessies, een avondje film met een vriendin… allemaal momenten die ik moest plannen, zoeken naar opvang, uitzoeken waar ik mezelf tussen de bedrijven door zou zien. En een nieuwe liefde? Daar durfde ik helemaal niet aan te denken. Hoe moest dat dan? En waar zou ik die dan vinden, als ik altijd met Robin in mijn nek zat?

Zo gingen de jaren voorbij. Eenzaam was ik niet, want ik had een drukke baan, en Robin was er altijd. Maar nu, nu hij bijna volwassen is, vraag ik me af: heb ik wel goed gedaan om me zo op hem te richten? Volgend jaar gaat hij studeren in een andere stad, op kamers, en ik kan het niet ontkennen… dat vind ik heel moeilijk. Dat betekent namelijk dat ik alleen achterblijft.

Ik heb weinig echte vriendinnen, want tijd voor hen was er niet. Mijn familie woont ver weg, dus daar kan ik niet op terugvallen. En als ik eerlijk ben, zou ik een man ook wel weer leuk vinden, maar hoe moet ik dat aanpakken?

Terugkijkend vraag ik me af of ik een kans gemist heb. Een kans op nieuwe liefde, op een gezin. Dan waren Robin en ik niet zo afhankelijk van elkaar geweest, was onze situatie gezonder geweest. Want nu weet hij niet beter dan dat de wereld draait om hem. En heel eerlijk? Ik weet niet hoe ik dat gevoel van hem los ga laten.

We zijn altijd samen, we tweeën. Af en toe komt er een vriendje van Robin langs, hij werkt een paar avonden per week in de supermarkt. Maar toch… het begint me benauwen. Het idee dat het altijd maar zo blijft, dat er geen partner, geen echte vriendin of vriend is die er voor mij is. Geen lachen zonder zorgen, geen steun. Het maakt me een beetje bang, vooral omdat ik niet eens weet waar ik moet beginnen om daar verandering in te brengen.

En dan die drempel om iets aan mijn situatie te doen… steeds groter. Het voelt vertrouwd, zo met Robin. Eigenlijk zou ik deze tijd nooit willen missen, maar ik weet dat het afscheid toch komt. Misschien wil ik voor die tijd wel iets veranderen. Maar waar begin je dan? Want eerlijk gezegd, het is niet eens een man die ik mis. Het is vriendschap. Echte, diepe vriendschap. Maar waar vind je dat? Is het niet moeilijker om een vriendschap op te bouwen dan een liefdesrelatie?

Er is geen app voor diepe vriendschap. Dat is het probleem. Want als je een partner zoekt, dan kun je Tinder in de lucht slingeren. Maar voor vriendschap? Hoe doe je dat? Dat is de vraag waar ik de antwoorden nog niet voor heb.