‘Soms moest ik hardop tegen mezelf zeggen dat het mijn dochter was die voor me stond en niet mijn ex. Het kon haar oogopslag zijn die me opeens aan haar vader deed denken. Of de manier waarop ze haar hand door haar haar haalde. Maar dit was toch echt gewoon mijn dochter en zij was haar eigen persoon. Ik mocht niet vergelijken. Telkens als ik mezelf erop betrapte dat toch te doen, voelde ik me oneindig schuldig. Want haar vader had zich in de loop van ons huwelijk ontwikkeld tot een gewelddadige bruut, een onberekenbare en agressieve klootzak met losse handjes. Iemand waarmee niet meer te praten viel en die niet meer voor rede vatbaar was.

Het was zo uit de hand gelopen dat ik met mijn dochter naar mijn ouders moest vluchten en hij na heel lang procederen een straat- én een contactverbod opgelegd kreeg wat wilde zeggen dat hem elke vorm van interactie met ons werd verboden. Geen bezoekjes, niet rondhangen in de buurt van ons huis, geen telefoontje, geen posts op de socials, helemaalniets van dat alles was nog langer geoorloofd. Ik had niet gedacht dat hij deze uitspraak zou respecteren, maar voor het eerst vergiste ik me eens in positieve zin in de man. Hij hield zich koest en het laatste wat ik over hem vernam is dat hij weer in geboorteland, hier ver vandaan, was gaan wonen. Pas vanaf dat moment durfde ik te hopen dat het echt voorbij was en dat ik niet langer over mijn schouder hoefde te kijken.

Ik kreeg hulp om de excessen uit mijn huwelijk een plek te geven en toen die sessies hun vruchten begonnen af te werpen en ik dacht dat het klaar was, ging ik de overeenkomsten tussen hem en mijn dochter zien. Daar raakte ik heel erg van in de war, maar mijn therapeut hield me voor dat dit een bekend probleem is en dat dit niet betekende dat ik een slechte ouder was. Ze leerde me om bewust onderscheid te maken en even afstand te nemen door een straatje om te gaan als de trigger te sterk werd. Ze adviseerde me ook om soms bewust een moment te nemen om samen iets leuks te ondernemen. Samen met haar maakte ik een lijst van de overeenkomsten en de verschillen tussen mijn dochter en mijn ex. Ik maakte ook een lijstje van alle grappige, leuke eigenschappen die haar uniek maken en te benoemen wat ik fijn en mooi aan mijn dochter vind of wat ik in haar bewonder.

Die lijstjes hielpen me om elke keer terug te keren naar het nu als mijn herinneringen mee terug namen naar mijn verleden. En dankzij die geheugensteuntjes kon ik mijn ex vergeten en mijn dochter te zien voor wie ze is: haar eigen geweldige unieke zelf!’

Marije’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.