Een scheiding die uiteindelijk bevrijdend was

De scheiding van haar vader was, hoewel in het begin allesbehalve mijn keuze, achteraf een zegen. Toen de scherpste randjes van het verdriet eraf gesleten waren en de rauwste rouw om het verlies van een ideaal verteerd, ging ik inzien wat dit huwelijk me gekost had. Zonder er erg in te hebben, had ik mijn eigenheid, mijn zelfstandigheid en mijn vrolijkheid verloren. Ik was een verlengstuk van mijn man geworden en dat was zo geleidelijk gegaan dat ik het me nooit bewust was geweest. Ik denk overigens ook niet dat het een vooropgezet plan van mijn ex was om een ander persoon van mij te maken. Zijn dominantie is hem aangeboren en hij kreeg het van huis uit mee dat mannen het voor het zeggen hebben, terwijl vrouwen volgen.

De dag dat ik mezelf terugvond

De schellen vielen me pas van de ogen toen hij al een jaar de deur uit was en ik op een ochtend in mijn eentje aan de koffie zat. Het voelde opeens zo ontzettend goed om mijn eigen dag te kunnen plannen, geen rekening meer te hoeven houden, niet gecorrigeerd te worden en geen rekenschap af te hoeven leggen. Ik voelde me energiek, vol zelfvertrouwen en oersterk. Vanaf dat moment begon ik mijn huis op te ruimen en op te knappen, en met elke kast die ik leeghaalde en elke muur die ik een andere kleur schilderde, groeiden mijn zelfvertrouwen en levenslust.

Hoe mijn dochter mij zag veranderen

Het was mijn dochter, die bij mij bleef wonen, opgevallen hoe goed het met me ging, en het verbaasde haar dat ik ooit voor haar vader had gekozen. Ik legde haar uit dat ik heel erg onder de indruk van hem was toen ik hem ontmoette, dat ik me misschien zelfs een beetje overrompeld voelde door zijn sterke persoonlijkheid. Hij was groot en sterk en succesvol. Een partij om blind achteraan te lopen, een man waar je overal mee binnen kon komen en die niemand over het hoofd zag. Dat snapte ze aan de ene kant wel, maar ze vond ook dat ik leuker was nu haar vader niet meer in mijn leven was.

Geschiedenis die zich lijkt te herhalen

Nu, zoveel jaar later, lijkt het bloed te kruipen waar het niet gaan kan en kiest mijn dochter voor een man die als twee druppels water op haar vader lijkt. Met lede ogen zie ik aan hoe zijn postuur op dat van hem lijkt, hoe dominant hij is, hoe mijn dochter onder de indruk van hem is en hoe ze zich naar hem richt en zich aan hem aanpast. Ik heb een paar keer op het punt gestaan om er wat van te zeggen, maar heb uiteindelijk besloten om dat toch niet te doen. Als ze me ernaar zou vragen, zou ik wel eerlijk zeggen wat ik zie. Maar ze heeft nog niet één keer gevraagd wat ik van hem vind. Dat doet me vermoeden dat ze diep in haar hart weet wat ik ervan vind en dat ze waarschijnlijk niet openstaat voor de waarheid. Daarom laat ik het, zij het met pijn in mijn hart, voorlopig maar gebeuren en zal ik voor mijn dochter klaarstaan als de dag komt dat ze daar behoefte aan heeft.

Jannetje ’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.