Franska.nl

Heb jij ook zo genoten van de serie Woeste Grond?

 

Op het Twentse boerenerf zijn we super goed in doen alsof alles goed gaat

 

De kijkcijfers van Johan Nijenhuis’ Woeste Grond zijn een waanzinnige prestatie. Ondanks dat de meningen over de Twentse dramaserie verdeeld zijn, was het een hit.

Maar de meningen zijn dus verdeeld. En dan met name onder Twentenaren, want die Twitterden er al na de eerste aflevering op los. Het is ‘um te huul’n’ (om te huilen) en niet ‘om te hulen’. De niet-Twentse acteurs en actrices kregen ze al snel flink om de oren, omdat zij -volgens velen- met hun aangeleerde dialect de plank misslaan.

Goede afspiegeling

Ik zie dat probleem niet. Maar wel het probleem waarmee de boerenfamilie Ottinkkampt. Of liever gezegd; problemen. Woeste Grond is een behoorlijk goede afspiegeling van de realiteit hier op het doorsnee agrarische bedrijf. En met behoorlijk goed, bedoel ik letterlijk behoorlijk goed. Want het valt allemaal nog wel mee in de serie.

Op de tenen lopen

Met drie generaties op één erf wonen en dan ook nog zonder op de tenen te lopen, is maar voor weinig mensen weggelegd. En diegene die zegt het juist gezellig of handig te vinden, die liegt. Of die heeft geen mening. Of die is bang, voor gedoe en houdt daarom maar zijn of haar mond. Als je daags letterlijk bij elkaar in de glazen (ramen) kijkt, zie je meer dan je lief is. Dat werkt niet tussen jong en oud(er).

Best erg

Het bedrijf overdragen aan de volgende generatie -die dat nog wil ook- is mooi. Maar dan moet het ook daadwerkelijk overgedragen worden. Loslaten die handel. Anders gaat het mis. En vreemdgaan-toestanden, een nieuwe liefde, onverhoopt zwanger biseksualiteit; het komt dagelijks voor. Overal. En da’s soms best erg, maar op het boerenerf is het pas echt héél erg. Althans, hier in Twente. Want wij zijn super goed in doen alsof alles super goed gaat.

Gedonder

Ik schreef eens een artikel voor een agrarisch weekblad over dit onderwerp. Het had als koptekst: “Stil verdriet achter gespeelde glimlach”. Hiervoor had ik diverse generaties geïnterviewd die samenwonen op een boerenerf. Uiteraard ging daar eerst een oproepje aan vooraf. Hier kwamen echt veel reacties op van mensen die graag hun ervaring wilden deelden. Mits!; anoniem. Dat begreep de hoofdredacteur. De verhalen die ik opluisterde logen er niet om. Het aantal reacties op dit artikel ook niet. Uiteraard anoniem. Mooi weer spelen, dat kunnen we. Maar als het te vaak mooi weer is, dan komt er geheid ook gedonder. En dan krijg je Woeste Grond.