Zo. Weer een lekker regel-weekend achter de rug. Leuke uitjes geregeld, kasten geordend, naar aanleiding daarvan voorraden aangevuld, afspraken gemaakt, verzekeringen op een rijtje, zaad uit de tuin geoogst en netjes in zakjes gedaan, vrieskast weer eens overzichtelijk gemaakt.
Wat kan je soms toch trots zijn op jezelf he?
Van de to-do list zijn echter de klusjes die me om onduidelijke redenen blijkbaar het meest tegenstaan nog steeds niet verdwenen.
NOG STEEDS NIET. Grrrom…
Bijvoorbeeld dat levenstestament. Nog steeds niet ingevuld. Of dat boekwerk dat hier al heel lang ligt te wachten waarin alles komt te staan wat ze van je nodig kunnen hebben als je er ineens niet meer bent, hoe heet dat ook alweer, o ja, ‘Nabestaandendossier.’ Terwijl ik nog wel zo onder de indruk was van die mevrouw die haar hele begrafenis en alles eromheen zelf al geregeld en betaald had. De nabestaanden hoefden niets anders te doen dan naar de herdenking te gaan. Dat ging ik ook doen. Jaja.
En die paar mails die al heel lang onderaan m’n mail bungelen, die ik nog steeds wil beantwoorden, maar geen goeie tekst bedacht nog…
Wat is dat toch voor een afwijking om de vervelendste klusjes voor het laatst te willen bewaren. Struisvogel-gedrag.
Niks voor mij eigenlijk. Terwijl ik altijd juist zo goed aan iedereen kan uitleggen hoe fijn het is als je de naarste klusjes als eerste wegwerkt. Je gaat er instant rechter van lopen omdat die giga last van je schouders is. Het is een grof schandaal.
Nou wil ik eigenlijk alleen maar een ding weten. Zijn er lezers die hetzelfde hebben als ik? Of misschien iemand die daar vanaf heeft weten te komen? En hoe dat dan zomaar opeens kwam?
Ik wacht de reacties af en ondertussen scheur ik even de onderkant van m’n to-do-lijst af. Helaas kan de bovenkant nog steeds niet bij het oud papier.
Wat zou het toch fijn zijn, die hele lijst weg. Afgewerkt. Klaar. Op. Uit. Over en sluiten.
Ik blijf er nog maar even van dromen. En ondertussen wens ik jou een fijne week.
