Hart­stikke gevaar­lijk,
die e-bikes

 

Keer op keer vergis ik me ‘tegenwoordig’ bijna in een fietser die eraan komt rijden. Nu weet je na jaren autorijden wel het verschil tussen de diverse fietstypes.

 

Je hebt de puber die zwabberend en loshandig met dopjes in z’n oor, luisterend naar muziek, of bellend uit school komt fietsen. Of de snelle jongen op een racefiets die strak vooruitkijkt en alle records wil breken.

 

Dan heb je de oudere mensch, die vaak afstapt bij een bocht, omdat het hoofd niet meer zo goed wil draaien, waardoor ze niet vanuit de zitstand kunnen checken of ze de bocht kunnen nemen. En nog een paar types die liggend fietsen. Iets wat me echt verschrikkelijk eng lijkt, maar goed, mag je allemaal zelf weten. O ja, en die rare bananen. Heb ik ze wel zo’n beetje allemaal gehad toch?

 

Zo zit het gewoon in het verkeer. Je leert allerlei dingen aan als autorijdertje. Dingen gaan meestal volgens een vast patroon. Natuurlijk let je daarnaast ook nog extra op. Er kan van alles gebeuren wat niet voorspelbaar is. Bijvoorbeeld in Amsterdam, waar de fietsers de baas zijn. Die mogen met 42 man je auto links en rechts inhalen en voor je gaan staan bij een stoplicht. Alsof dat handig is. Maar mij hoor je niet. Bedoeling is waarschijnlijk dat je helemaal niet met een auto door die stad gaat. Oké. Dat weet je ook. Is voorspelbaar.

 

Maar die e-bikers… die je tegenkomt in dorpen en op landweggetjes. Grijs haar, dagje ouder, typisch mooi-weer-en-rustig-aan-types. Dat dacht je… Die komen ineens met een snelheid van weet-ik-hoe-hard op je af stormen. Schrik me keer op keer een hoedje. Ik heb het nog niet uitgezocht, maar zouden daar meer ongelukken mee gebeuren? Ik vind het in elk geval hartstikke gevaarlijk. Moeten die niet een vlaggetje of iets anders aan hun fiets?

 

 

Door Franska

Beeld: GettyImages Fotografie portret: Esmee Franken. Visagie: Linda van Ieperen. Haarstylist: Mandy Huijs.

witte-balk-met-bol-franska