Ik ben dertig en zwanger van m’n eerste. En hoewel dat me meestal met beide benen in het nu houdt, brengen die zachte schopjes in m’n buik me ineens keihard terug naar toen. Naar die ene zomer dat alles veranderde. Toen ik ontdekte dat het mijn verleden niet helemaal was zoals ik altijd dacht.

Ik was negentien. Net op het punt waarop je denkt dat je volwassen bent, maar nog steeds op een gekke manier kind. Mijn moeder was een jaar daarvoor overleden. Borstkanker. Ze was sterk tot het eind, maar ik wist toen al: er komt een moment dat ik met vragen blijf zitten. En die kwam.

Ik begon steeds vaker aan mijn vader te denken. Of nou ja… Het was niet alsof ik hem nooit gekend had. Hij was er, mijn hele jeugd lang. Zelfs nadat hij en mijn moeder uit elkaar gingen toen ik twee was. Hij haalde me op van school, leerde me fietsen, stond te zwaaien bij het schooltoneel en knutselde een racebaan van hout toen ik zes was. Hij was de rustige tegenpool van mijn moeder. Niet veel woorden, maar altijd daar.

Tot hij er ineens níét meer was.

Ik was negen en weet nog precies hoe het voelde: alsof ik ineens iets kwijt was zonder dat iemand uitlegde wat. Geen logeerweekenden meer. Geen kaartjes meer op mijn verjaardag. Geen geur van zijn aftershave op de trui die hij altijd bij me achterliet.

Mama zei: “Hij heeft een nieuw leven. Een nieuwe vrouw. Je hoeft je daar geen zorgen om te maken, meisje.” En ik deed alsof ik dat geloofde. Want ik was negen, en mama was mama, en dat was de waarheid. Maar ik geloofde het niet. Want je verdwijnt niet zomaar uit het leven van je kind. Toch?

Het gekke is dat ik het jarenlang gewoon accepteerde. Ik werd ouder, leerde leven met het gat. Tot ik dus negentien was, moederloos en ineens vol vragen. Waarom ging hij weg? Had hij mij niet gemist? Was ik dan niet genoeg geweest?

Ik besloot te gaan zoeken. Maar ik wilde geen grote confrontatie of dramatisch Facebookbericht. Dus ik begon klein.

In een oude verhuisdoos op zolder vond ik een stapeltje verjaardagskaarten van hem. De leukste had ik bewaard, zonder te weten waarom. Op één kaart stond nog een oud adres. Een straat in de wijk waar we vroeger woonden. Zou hij daar nog zijn? Ik voelde me een beetje een detective, maar dan met kinderhandschrift als bewijsstuk.

Ik besloot erheen te fietsen, alsof ik elf was en op zoek naar een verdwenen schat. Het huis zag er anders uit. Nieuwe kozijnen. Maar de buren… die herkende ik meteen. Mevrouw De Vries, die vroeger altijd zong tijdens het ramenlappen.

Ze keek me aan en zei meteen: “Jij bent Floor.” Mijn hart sloeg over.

“Je vader woont hier niet meer,” zei ze. “Maar ik geloof dat hij een jaar of vijf geleden naar de andere kant van de stad verhuisd is. Ik heb nog wel eens een kerstkaart gekregen van hem met een nieuw adres. Moet ik even zoeken?”

Ik knikte. Alsof ik mijn stem niet meer kon vinden.

En ja hoor, binnen vijf minuten had ik een slordig briefje met een straatnaam en postcode. Dat briefje vouwde ik dubbel en stopte ik in m’n portemonnee alsof het een schatkaart was. Thuis heb ik een brief geschreven. Niet omdat ik het durfde, maar juist omdat ik het anders nooit zou doen. “Hoi. Ik weet niet wat er is gebeurd, maar ik mis je. En ik wil je zien. Als jij dat ook wilt.”

Drie dagen later belde hij.

“Floor?” Zijn stem brak een beetje.

We spraken af in een café. Neutraal terrein. Ik had trillende handen, hij ook. We hebben twee uur gepraat. Of eigenlijk: hij heeft gepraat. Ik luisterde. En het verhaal dat ik kreeg, was niet het verhaal dat ik kende.

Na hun scheiding hadden hij en mijn moeder jaren later weer contact gekregen. Vriendschappelijk. Dachten ze. Tot het niet meer vriendschappelijk was. Ze hadden een affaire, terwijl ze allebei opnieuw getrouwd waren. Ja, ook hij. Zijn vrouw weet er inmiddels van. Mijn moeder had het op een gegeven moment niet meer aangekund. Te veel verdriet, te veel spijt. Ze was bang dat het opnieuw fout zou gaan. En toen had ze gezegd dat hij mij niet meer mocht zien. Dat hij moest verdwijnen. “Of ik zou haar verliezen én jou,” zei hij.

“En ik dacht: misschien is dat inderdaad beter voor jou. Rustiger. Maar ik heb je zó gemist.”

We hebben elkaar daarna langzaam weer leren kennen. Hij stelde me voor aan zijn vrouw — een warme, lieve vrouw die nooit heeft geprobeerd om mijn moeder te vervangen, maar me wel omarmde. En ik ontmoette mijn halfzusje. Acht jaar jonger, ogen precies als de mijne.

Zes jaar later, op mijn bruiloft, gaf mijn vader mij weg. Mijn stiefvader zat vooraan, hij lachte door tranen heen. En ik? Ik voelde me heel. Alsof het cirkeltje rond was. Alsof het gat waar ik vroeger over struikelde eindelijk opgevuld was.

En nu… nu zit ik hier, hand op m’n buik, dromend over wie mijn kind zal worden. En hoe ik alles ga uitleggen, als het straks vragen stelt. Ik weet één ding zeker: het verleden is soms rommelig, pijnlijk en verwarrend. Maar het is ook de plek waar liefde zich schuilhoudt.

Soms moet je gewoon durven zoeken.