Het was zaterdagavond toen we met de auto onderweg waren naar vrienden. Bij de kruising stonden we voorgesorteerd om linksaf te slaan naar de Buitenveldertselaan – voor wie die niet kent: dat is een super drukke laan met in beide rijrichtingen een dubbele rijbaan en een trambaan voor de sneltram in het midden.
Op het moment dat we optrokken omdat het licht op groen sprong, werden we gesneden door een scooter die rakelings voor ons langs scheerde om rechts af te slaan wat hier niet de bedoeling was omdat hij op de verkeerde rijstrook stond.
Mijn man claxonneerde – van de schrik. Ik stak mijn beide armen in de lucht – van de schrik –, mompelde een ‘wat flik jij nou?’ en keek naar rechts waar de scooter inmiddels vol op zijn rem was gaan staan. De bestuurder, wiens gezicht schuil ging achter een donkere integraalhelm, maakte een gebaar van ‘had je wat?’ en stak zijn middelvinger naar me op. Ik schudde mijn hoofd. Van de schrik en uit verontwaardiging. We trokken op, staken de trambaan over en sloegen linksaf. Weg van dit voorval en weg van de man op de scooter.
Maar bij het volgende rode licht werd er ruw op het dak van onze auto gebonkt. We herkenden de integraalhelm, de scooter, de donkere kleding van de man erop en schrokken weer – maar dit keer een graatje erger. Vanaf scooter zag ik een been los komen van de pedalen. De voet raakte onze buitenspiegel die lomp uit zijn positie knakte. Achter ons werd er luid geclaxonneerd. Het verkeer was lamgelegd door wat er zich hier afspeelde.
Was het omdat ik mijn telefoon omhoog hield naar de scooter of omdat er inmiddels wel heel erg veel auto’s waren stil komen te staan die van zich lieten horen? In ieder geval gaf de man plotseling vol gas om zich slalommend tussen de auto’s door een weg van ons vandaan te banen. We gilden zijn kenteken naar elkaar en bleven dat herhalen, net zo lang totdat ik de telefonist van 112 aan de lijn had om het door te geven. Die snapte heel goed dat we geschrokken waren en wilde weten of er nog steeds sprake was van acute dreiging.
‘De samenleving verruwd,’ vatte hij onze zaterdagavond samen. Het kwam erop neer dat we het daar maar mee moesten doen.
