Buddies

 

 

Caroline vindt dat het verboden moet worden. ‘Dat spul lijkt verdorie wel stopverf!’

 

 

Mijn puberella is nu student. En op kamers. Dat biedt mogelijkheden. En ruimte. Om te beginnen vooral dat laatste. Dus zodra ik mijn emptynest-tranen gedroogd heb (want ja, die zijn er, soms zomaar ineens), ga ik aan de slag. Yeah, niet langer mijn geld verdienen aan de keukentafel, maar in mijn eerste eigen werkkamer…

 

De eerste hobbel die ik tegenkom op dit pad is haar bed. Dat wegdoen voelt alsof ik mijn kind onverbiddelijk het huis uitzet (lees dit maar even), maar ik zet door. Uiteraard verwijt ze me (hopelijk eenmalig) mijn harteloosheid.

 

Gistermiddag trof ik nog wat onverwachte hobbeltjes. Op de muur. Laat dit een waarschuwing zijn voor alle ouders: verbied het gebruik van buddies te allen tijde! Buddies ja, in onze tijd waren dat onschuldige ‘kneedgummetjes’ waarmee je posters op je muur kon plakken. Niks aan de hand.

 

Pulkend en krabbend voel ik me een enorme sukkel, dit kan toch niet de bedoeling zijn?

 

Nou, de tijden zijn veranderd kan ik u vertellen. Die roze stukjes buddie van vroeger waren veel vriendelijker. Softer ook. En roze, dat is sowieso een aardiger kleur. Nu is het spul grijswit. En het lijkt verdorie wel stopverf. En zo gedraagt het zich dus ook. Ik háát dit. Al die vlekken op mijn muur. En heb ik er net honderd weggehaald, zitten er nog zesduizend op die muren…

 

Pulkend en krabbend voel ik me een enorme sukkel, dit kan toch niet de bedoeling zijn? Maar jawel hoor, googelend blijkt dit een bekend verschijnsel. De humeursmurf in me ontwaakt.

 

Waarom bestaat er inmiddels niet een soort verfroller waarmee je ze simpel van de muur kunt halen? Dat ze daar dan gewoon aan blijven plakken? Volgens mij is dat een gat in de markt voor al die ouders die het goed gevonden hebben dat hun kinderen die rotzooi gebruikt hebben.

 

Bij het 277e klompje word ik ineens zo verschrikkelijk kwaad dat de fabrikant het niet op de verpakking vermeldt, met koeienletters liefst: LET OP: DIT GAAT ER NOOIT MEER AF! Misschien kan ik een Facebook-groepje oprichten om vervolgens een rechtszaak te beginnen. We gaan dat buddiebedrijf aanklagen, no matter what! Ten strijde!

 

 

Journalist Caroline Griep doet iedere dag weer een poging tot opgeruimd leven. Daar schrijft ze over. En over alles wat er verder bij komt kijken om haar bestaan als zzp’er, emptynest-moeder, vrouw van 50+ en herstellend borstkankerpatiënt op de rails te houden.

Fotografie portret: Dingena Mol, haar & make-up: Astrid Timmer

Witte balk met bol Caroline