‘Mijn zusje kreeg op zeventienjarige leeftijd lymfklierkanker. Op het moment van de diagnose stopte ze even met leven. Maar ook het leven van mijn vader, moeder en mijzelf kwam stil te staan. Samen gingen we door diepe dalen en een roller coaster van emoties. We balanceerden tussen hoop en vrees en waren totaal ontredderd. Mijn zusje lag bijna twee maanden in het ziekenhuis en kreeg behandelingen waar ze alleen al zo ziek van werd dat ze het niet meer zag zitten. Op een gegeven moment leek het de goede kant uit te gaan. Toen kwam er weer een terugslag en eindelijk, na meer dan twee jaar van een gevecht op leven en dood, leek ze dan toch aan de beterende hand te zijn. Stukje bij beetje krabbelde ze op. Ze kreeg haar vechtlust terug en mede daardoor werd ze godzijdank op een mooie dag in mei kankervrij verklaard en konden we onze levens weer oppakken.

Mijn zusjes ziekte had behoorlijk wat sporen nagelaten en had ook de onderlinge verhoudingen in ons gezinveranderd. Met name voor mijn moeder draaide alles alleen nog maar om mijn zusje en hoewel ik daar echt waar begrip voor had voelde ik me soms ook alleen staan. Ik had het gevoel dat ik mijn moeder kwijt was geraakt

Na mijn zusjes herstel hoopte ik dat alles weer als voorheen zou worden. Dat mijn moeder weer net zoveel aandacht voor mij zou hebben en dat er weer net als vroeger ook ruimte zou zijn voor mijn problemen, probleempjes en onzekerheden. Die hoop heb ik inmiddels laten varen. Mijn moeder is blijkbaar zo getraumatiseerd geraakt door het feit dat het leven van mijn zusje niet vanzelfsprekend is, dat haar focus blijft liggen op haar welzijn en gezondheid.

Laatst kwam ik een weekend naar huis omdat ik liefdesverdriet had. Ik zat er helemaal doorheen nadat mijn vriendje me gedumpt had voor een ander. Ik verwachtte troost van mijn moeder, een arm om me heen. Vroeger, als er iets aan de hand was, kwam ze bij me zitten en zei ze met zoveel overtuigingskracht dat het echt wel weer goed zou komen, dat ik dat ook echt ging voelen. Daar hoopte ik nu op. Ik probeerde het haar zelfs te ontlokken door aan haar te vragen of ze alsjeblieft tegen me wilde zeggen dat het weer goed zou komen. In plaats daarvan zei ze alleen maar dat ik er niet zo’n drama van moest maken. ‘Lieve kind. Geen handvol maar een land vol. Maak je nou maar niet druk om die knul, want hij is je tranen niet eens waard.’

Na dat weekend liet ik meer dan een week uit pure nijd niets van me horen. Elke dag zat ik te hopen dat mijn moeder mij zou bellen, maar het bleef stil totdat ik zelf toch weer het initiatief nam. Ik verweet mijn moeder dat ze er totaal niet meer voor me was en dat ik haar miste. ‘Vroeger wist je altijd precies hoe je me moest opbeuren. Vroeger was je er voor me en mocht ik er zijn en had je oog voor me. Je hoorde me en liet me altijd voelen dat je van me hield. Waar ben je mamma? Ik mis je!’

Het bleef een tijdlang stil. Toen zei ze: ‘Ik denk dat je het nu een beetje overdrijft Carola. Ik ben er nog altijd. Alleen hebben we door de ziekte van je zusje moeten leren om te relativeren. Wat haar overkwam was toch echt van een heel andere orde van grootte. Natuurlijk hou ik van je. Dat zal ik ook altijd blijven doen. Maar de ziekte van je zusje hebben mijn kijk op het leven veranderd. Dat snap je toch wel?’

Ik bleef zitten met het gevoel dat ik me kinderachtig had gedragen. Dat ik iets had verlangd wat niet gerechtvaardigd is. Iets wat me niet toekomt en wat er niet toe doet. Ik bleef ook zitten met een gebroken hart en dat was niet alleen gebroken door mijn vriend maar ook door mijn moeder. Ik had daarna niet langer de illusie dat alles weer zou worden zoals het was. Die tijd komt echt nooit meer terug. Net zo min als mijn moeder van toen.’

Carola’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.