songfestivalfeest
songfestivalfeest

Beste Andrew,

 

Deze zaak stinkt aan alle klanten. En daar is jouw zweetregen maar een heel klein onderdeel van.

 

 

Dat mag ik waarschijnlijk niet zeggen: beste. En ik zou waarschijnlijk ook ‘prins’ voor je naam hebben moeten zetten. Maar dat doe ik dus even niet. Ik vind ‘beste’ al heel wat, als ik eerlijk ben. Ik moet vaak aan je denken. En nog vaker aan je moeder en aan je dochters. Die houden van je natuurlijk, maar hoe ontzettend wil je je vingers in je oren proppen en ‘rabarberrabarber’ roepen als je vader telkens weer wordt genoemd in de Epstein-piramide.

 

Ook denk ik aan hoe je aan damage control doet in een kwestie als deze. Dat zal vreselijk moeilijk zijn, maar een ding weet ik zeker: jij bent er geen topper in. Nergens zeg je dat je het erg vindt voor de eventuele slachtoffers, de minderjarige meisjes die misbruikt zijn. Nergens zeg je dat het überhaupt, los van het feit of je schuldig zou zijn of niet, vreselijk vindt wat Epstein allemaal heeft uitgevreten. Het enige wat je bezig lijkt te houden, is je onschuld te ‘bewijzen’. Daarvoor droeg je het, ik schiet weer even in de lach, sorry, bewijs aan dat je arm niet zo lang is en dat die om het middel van Virginia Roberts geshopt moet zijn op de bewuste foto waar jullie samen op te zien zijn. Ook kwam je met de opmerking dat jij niet degene kon zijn die ze typeerde met het overmatig zweten, want jij zou na de Falklandoorlog een dusdanig trauma hebben opgelopen dat je fysiek niet in staat zou zijn om te transpireren. Is het heel flauw als ik hier nu schrijf dat je ondanks het trauma van de Falklandoorlog wel heel goed in staat was tot andere dingen?

 

Nu heb ik geen medicijnen gestudeerd (maar jij ook niet), maar als ik zoek op ‘niet kunnen transpireren’ vind ik daarbij alleen de oorzaak van bepaalde medicatie. Niets over trauma’s. Afijn.

 

Gisteren zond de BBC een interview uit met Virgina Roberts, jouw vermeende slachtoffer. Twee dingen bleven me het meest bij: jouw zweetregen die over haar heen golfde toen je je op haar uitleefde en haar verbazing dat zoveel mensen binnen het politieke systeem op de hoogte waren van de capriolen van Epstein. Sterker: ze waren er onderdeel van.

 

En dan blijf ik me weer verbazen over de zelfmoord van Jeffrey Epstein. Hoe kan iemand dat doen in de afdeling van het Metropolitan Correctional Center, een gevangenis die zo zwaarbewaakt is dat risicogevallen in papieren pyjama’s slapen om te voorkomen dat ze zichzelf aan hun pyjamabroek kunnen opknopen? Epstein is de hoek om geholpen. Of geduwd. Hoe dan ook waren er heel veel vooraanstaande mannen bij gebaat dat Epstein nooit zou kunnen gaan praten.

 

Deze zaak stinkt aan alle klanten. En daar is jouw zweetregen maar een heel klein onderdeel van.

 

Ik ben geen spin doctor, maar als ik jou was, zou ik gewoon eerlijk zeggen wat er gebeurd is. Lager dan dit kun je toch niet gaan.

 

 

Door: May-Britt Mobach

Fotografie: Esmée Franken. Visagie: Charlotte van Gulik, Haar: Isabella Greuter

Afbeelding van May-Britt Mobach