‘Mijn vriendinnen waren zonder uitzondering dol op mijn moeder, want bij haar kon en mocht altijd alles. Toen we pubers werden, gunden ze ons een glaasje wijn en deed er niet moeilijk over als we rookten. ‘Jullie doen toch wel wat jullie willen, dus dan liever hier dan stiekem,’ vond ze. Ik zag haar bijna nooit boos en wist altijd precies op welke knoppen ik moest drukken om mijn zin te krijgen. Toen ik de leeftijd kreeg dat ik jongens leuk begon te vinden, nam ik die zonder schaamte mee naar huis. ‘Beter hier dan in het fietsenhok,’ zei ze daarover. ‘Als er iets gebeurt ben ik tenminste in de buurt als je me nodig hebt.’

Het was allemaal heel vrij en heel makkelijk met haar. Misschien wel iets té achteraf. Want grenzen stellen deed ze niet en als ik heel eerlijk ben ging ik soms best respectloos met haar om en was ik hondsbrutaal als me dat zo uitkwam. Ik zag het echt wel in haar ogen als ik haar gekwetst had maar dan keek ik weg. Ik ging mijn gang en mijn moeder was er toch wel voor me. Ook als ik er een potje van gemaakt had op school, als ik uren later thuiskwam dan afgesproken of als mijn geld voor de zoveelste keer op was.

Toen ik zelf kinderen kreeg ging ik anders nadenken over hoe mijn moeder me opvoedde en dat ze me altijd zo vrij had gelaten. De échte reden waarom ze zo met me om was gegaan, kwam pas na haar dood toen haar beste vriendinnen een boekje opendeden over haar leven. Ze was zo vaak in de steek gelaten, zo bleek, dat ze er altijd alles aan deed om mij in haar leven te houden. Dat ze haar vader nooit had gekend, wist ik. Dat ze geen super goede band met haar moeder had ook. Dat haar moeder er feitelijk nooit voor haar was geweest en haar meestalaan lot had overgelaten toen ze nog maar heel jong was, dat was nieuw voor me. Ik was altijd in de veronderstelling dat zij mijn vader de deur had gewezen. Het echte verhaal was dat hij zijn vrouw nooit voor haar had willen verlaten en dat ze niet meer had betekend dan een leuk verzetje. Met latere scharrels was het niet anders geweest en zelfs in haar werk zat het haar vaak niet mee en trok ze aan het kortste eind.

Als ik dat allemaal had geweten toen ze nog leefde, had ik kunnen zeggen dat ze mij nooit kwijt was geraakt omdat ze de beste en meest toegewijde moeder was die ik me ooit kon wensen. Ik had er hooguit bij verteld dat ze me soms een schop onder mijn kont had mogen geven. Dat was goed voor me geweest en dan nog was ik gewoon gebleven.’

Julie ’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.