Bijna een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Maar hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schreef hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.

Maarten van der Starre

‘Kut.’ Het floept eruit voordat ik er erg in heb. Ik lees het appje van de violiste nog een keer. Good morning. All the buses are cancelled at this moment. Uitgerekend vandaag staakt het openbaar vervoer. Vandaag, de dag waarop we Sterres urn gaan begraven. We hebben een violiste gevraagd om een aantal nummers te spelen die Sterre zelf ook op haar piano speelde. Maar die violiste staat ergens in Rotterdam op een bus te wachten die misschien helemaal niet komt. Ik app haar dat ze desnoods een Uber moet nemen. Die betalen we wel. Maar een antwoord blijft uit.

Sterre bedenkt zelf waar ze na haar dood wil zijn. ‘Je gaat me niet op de kast zetten, hoor,’ zegt ze. Ook uitstrooien is geen optie. ‘Dan gaan mensen over me heen lopen.’ En haar as verwerken in een tatoeage? Dat al helemaal niet. ‘Straks vinden die stemmen een weg naar een ander hoofd.’ Ze vindt een mooi plekje op de begraafplaats in Naaldwijk. Eentje waar de hele dag de zon schijnt. Waar we bij haar kunnen zijn en haar vriendinnen kunnen langskomen. We beloven Sterre dat er altijd verse witte rozen zullen staan. Ze houdt van witte bloemen.

Voor Sterres plekje in de zon ontwerpen we een monument. De natuursteen die we daarvoor goed genoeg vinden, komt uit India. De boot doet er maandenlang over. Even dreigt de steen te laat te komen. Maar René, die het monument maakt, zet alles op alles om het op tijd af te krijgen. Hij is geraakt door Sterre. Voelt dat dit niet zomaar een steen is. René rijdt speciaal voor ons, nee voor Sterre, van Westland naar Groningen om de steen op te halen.

‘Nog iets van die violiste gehoord?’ vraagt Liesbeth onderweg naar de begraafplaats. Ik schud moedeloos mijn hoofd. Als we op de parkeerplaats uitstappen, staan Sterres vriendinnen al te wachten. Het is bloedheet vandaag, 38 °C. Sterres weer: hoe heter, hoe beter. Liesbeth draagt Sterres urn. Ze heeft hem gepimpt met foto’s van Sterres iPhone. Zo blijven de mensen die van Sterre houden bij haar. Ik kijk om me heen. Waar blijft die violiste? En dan zie ik haar staan. Bij het graf. Gelukkig. Ze is er.

Op de begraafplaats is het stil. Zelfs de vogels laten zich niet horen. Tom zet de urn van zijn zusje in het graf, Liesbeth en ik spreken over Sterre, over haar liefde en iedereen die dat wil, legt iets persoonlijks bij haar urn. Het is fijn om vandaag met elkaar te zijn. Dan dichten Tom en Pepijn samen het graf en gaan we met elkaar naar ons huis. We drinken koffie en wijn, eten macarons die Sterre zo lekker vond en laten ballonnen op. Ondertussen plaatst René het monument. Als hij klaar is, gaan we samen terug. Daar is ze. Haar gezicht in het zonnetje op een glasplaat, haar naam in de steen. Prachtig. Vandaag is helemaal Sterre.

Ik heb de violiste gevraagd of ze bij Sterres graf O van Coldplay zonder geluidsband kan spelen. ‘Ja, juist heel mooi,’ is haar antwoord. Maar hoe goed ik ook luister, ik herken er helemaal niets van. Later speelt ze Rue des Trois Frères van Fabrizio Paterlini. Ze doet ontzettend haar best, maar de hitte van vandaag is meedogenloos. Haar viool is volledig ontstemd en de snaren klinken steeds schriller. Ik kijk op en zie hoe bij sommigen voorzichtig een mondhoek omhoog krult. Ook ik kan een glimlach niet onderdrukken. Ik weet het zeker. Sterre vindt die violiste helemaal niks en zit de boel van bovenaf te saboteren. Ik hoor haar schaterlach.