songfestivalfeest
songfestivalfeest

Meer zorgen, maar ook meer vreugde door sociale media

Verbonden zijn door sociale media, dat heeft zo z’n voor- en nadelen…

 

Terwijl ik zelf op reis ben, bewonder ik de vakantiefoto’s van m’n Facebook- en Instagramvrienden. Hun exotische kiekjes van overal over de wereld doen me glimlachen. Wat heerlijk om zo een beetje mee op reis te gaan met anderen. Inspiratie op te doen, mee te genieten, weg te dromen…

 

Ondertussen kijk ik de headlines van het nieuws. Opvallend veel verhalen van Nederlanders die in het buitenland omkomen deze zomer. Jonge mensen die door noodlottige valpartijen, ongelukken en geweld nooit meer een stap op Nederlandse bodem zullen zetten. Wat een verdriet. Wat een gemis. Ik ken ze geen van allen, maar alleen al doordat zij net als ik op reis waren, voel ik me met ze verbonden. Ik let na het lezen extra goed op.

 

En dan een nieuwsflits op m’n telefoonscherm: aardbeving op Lombok. Ik heb gisteren nog een foto geliked van een Instagram-vriendin en oud-collega die op de Gili-eilanden daar in de buurt op het strand zat. Ik ga naar haar account, op zoek naar een teken van leven. Helaas weet ik uit eigen ervaring hoe makkelijk een droomreis kan veranderen in een nachtmerrie. Iets te vaak kreeg mijn vakantie een noodlottige wending, waardoor ik zo langzaamaan bang ben dat landen me gaan weigeren vanwege ‘bad omen’.

 

Met de nieuwsberichten over alle Nederlandse drama’s in m’n achterhoofd google ik de naam van mijn Instagram-vriendin. Nergens een laatste bericht van haar en ik maak me oprecht zorgen. Een ramp aan de andere kant van de wereld krijgt ineens een gezicht. M’n opluchting is groot als ik na een paar dagen zie dat ze in veiligheid is.

Niet lang daarna stort de brug in Genua in. Opnieuw alarm, want hoeveel van mijn sociale-media-vrienden zijn wel niet in Italië op vakantie?! In gedachten maak ik een lijstje en check ik accounts. Geen bekende slachtoffers. Ondertussen kom ik zelf terecht in een rampgebied en merk ik dat vrienden bij mij hetzelfde doen als ik: “Gaat het goed met je?” “Ben je er nog?” Ongerustheid alom en opluchting als alles goed blijkt.

 

Hoe deden we dat in hemelsnaam vóór de tijd dat iedereen een computer in z’n broekzak had die hem in een seconde met de hele wereld connect?! Wat voor geduld en stalen zenuwen moest je dan toch hebben?! Ik herinner me nog dat vriendlief en ik op onze eerste reizen ‘s avonds bij de wereldontvanger afstemden op de berichten van de ANWB-alarmcentrale. Was er iets aan de hand, dan wisten we dat we dat daar zouden horen. Verder belden we een keer per week naar huis, als dat lukte.

 

Het had wel wat, die totale afgeslotenheid van het thuisfront. Maar toch… Ik ben zo blij dat ik een beetje in de gaten kan houden waar iedereen zich bevindt en of het goed met ze gaat. En ja, ik maak me daardoor vaker zorgen. Daar staat tegenover dat ik het gevoel heb dat de verbondenheid met heel veel mensen groter is.

 

Als ik na een omweg weer thuis ben van vakantie, komt er een berichtje van mijn oud-collega, die ook weer thuis is: “Hoe gaat het nu?” en ik weet zeker dat zij precies weet hoe ik me voel. Zonder sociale media waren we elkaar allang uit het oog verloren, maar nu delen we met een half woord onze gevoelens. Ja, we hebben ons zorgen over elkaar gemaakt, maar wat voelt het fijn om begrepen te worden door iemand die ik anders wellicht nooit meer sprak…

 

Door: Margreet Botter

 

Margreet Botter woont met man en zoon in het midden van Nederland. Ze is al een leven lang bezig zichzelf en de wereld een beetje beter te begrijpen en deelt de lessen die ze opdoet graag met anderen. Al was het, zo zegt ze zelf, alleen om soms te toetsen of ze niet helemaal gek is…