Vorig weekend tikte hier de thermometer de 17 graden aan. En als jullie net zo hebben genoten als ik, dan was het een goed weekend. Ja, het was warm, té warm voor eind februari. Maar ik kan je wel vertellen dat de eerste zonnestralen op mijn snoet me verdomd goed deden.

En zo zat ik, uit de wind, achter het huis, maximaal te genieten van een bak koffie en een broodje. Diesel, de bejaarde (logeer)hond van mijn vriendin, loom naast me. Ik scrolde wat op mijn mobiel en zag op Facebook dat ik niet de enige was die genoot van de gegunde dosis vitamine D, waar menigeen behoefte aan had.

Mitsen en maren

Maar wérkelijk, ze zijn er. Mensen die altijd, bij elke (fijne) situatie, toch nét even een kanttekening weten te zetten. Heel fijntjes, door te posten dat het echt bijzonder abnormaal is, deze temperatuur.

Maar dat zij desalniettemin wel genoten van het eerste ijsje.

Dat gaat dan nog; zulke opmerkingen, hoewel deze wel gepaard gaan met een ‘mits of een maar’.

Niet te doen

Bij sommige mensen is het glas altijd halfleeg. Die zullen ook blijven bestaan. Kwestie van aanleg. Maar bij de dames in de hormoongroep, waarvan ik ook lid ben, waren de zwarte gaten waar ze vorig weekend in vielen wel heel diep.

Omdat de zon scheen. In februari. En omdat ze ervan overtuigd waren dat dit het begin is van een helse, hete zomer. Waarin het niet te doen is; de nachten waarin ze het bed uitdrijven. De dagen die daarom niet door te slepen zijn. Of eigenlijk het hele leven.

In vrédesnaam!

Kapot zweten

Als je je nu toch al zorgen maakt over wat misschien wel helemaal niet komen gaat, dan zweet je je toch bij voorbaat al kapot? En dan heb ik het niet alleen over het weer.

Glas halfleeg

Ik ken een persoon – vage kennis – die onlangs opmerkte: ‘Je zult maar nét die ene zijn.’

Dat was tijdens een vergadering die ging over de doorgang van een nieuwbouwplan voor starters. Het gros van de aanwezigen stemde blij voor. Hij was een van de weinigen die tegenstemde. Omdat-ie het werkverkeer te gevaarlijk achtte voor de omgeving.

De voorzitter wees hem op het tot in de puntjes voorbereide veiligheidsplan.

‘Jaja, maar je zult maar net de enige zijn die wordt aangereden,’ was zijn reactie.

Zulke mensen verdienen wat mij betreft een héél, uitermate klein slokje in een joekel van een wijnglas. Want die kennen alleen maar katers.