Ze was al geen dikkertje toen ze ter wereld kwam onze lieve kleinste kleindochter, maar dat was niets om bezorgd over te zijn. Ze was immers iets te vroeg en als ze genoeg zou drinken kwam het vanzelf goed. Alleen kostte dat drinken haar zo veel energie dat het niet harte ging waardoor ze te veel gewicht verloor. Toen ze na een paar dagen ook geel ging zien besloot de verloskundige om het zekere voor het onzekere te nemen en de kinderarts in te schakelen. Met een Biliblanket – een dekentje met speciaal blauw licht om het te veel aan bilirubine dat de geelzucht veroorzaakt, af te breken – kwamen de ouders weer thuis.
Die avond zag ik beelden van de baby’s in Gaza. Ik verdroeg het niet om ernaar te kijken en zapte weg.
De dag erop werd er weer een bezoek aan de kinderarts gebracht die gelukkig tevreden was. De geelzucht was zo goed als onder controle en daardoor hield de kleine energie over om te drinken – wat ze ook gretig begon te doen. Na nog een nachtje Biliblanket in haar co sleeper naast haar moeders grote bed ging het licht bij haar aanen haar oogjes open. Met een wakkere blik keek ze nieuwsgierig de grote wereld in om daarna weer heerlijk naar dromenland te vertrekken.
Die avond kwamen de beelden van wat er zich afspeelt in Gaza wederom ongefilterd mijn huiskamer binnen. En weer keek ik eerst weg.
Maar de mens is van nature nieuwsgierig en heeft een ingebakken behoefte om te willen begrijpen wat er gebeurt. Zelfs als het nog zo schokkend of onaangenaams is als dit – en schokkend was het. Te schokkend om überhaupt te kunnen bevatten. Een wit lakentje verhulde het lichaam van een meisje van drie maanden: het kindje was de hongerdood gestorven. Ik zag de radeloze moeder die hartverscheurend huilde om het verlies van haar dochtertje. Ik huilde met haar mee.
Daarna zoomt de camera in op een vader die de wereld smeekt om in vredesnaam iets te doen. Ook hij verloor zijn baby. Dit kindje was nog niet eens drie weken oud. Ze had het niet gehaald omdat ze vanaf haar geboorte niets anders dan water met anijs te drinken had gekregen. De vader huilde om het verlies van zijn kindje. Ik huilde met hem mee. ‘Waarom doet niemand iets?’ schreeuwde hij. ‘Waarom doet niemand iets?’ huilde ik.
Onze lieve kleinste kleindochter is nu, na ruim drie weken en de allerbeste zorg, een toonbeeld van Hollands welvaren. Weldra zal zullen haar eerste rompertjes worden verruild voor een maatje groter. En nog een maatje groter en nog een. Voor de baby’s in Gaza is zelfs het kleinste maatje te groot en is het nog maar de vraag of ze het redden om die ooit op een dag te vullen. En op de vraag van de vader die zijn baby verloor ‘waarom niemand iets doet’ lijkt niemand het antwoord te weten.
