Een tijdje geleden volgde ik in Utrecht een training met allemaal mensen uit het bedrijfsleven. Het was een stevig onderwerp, dus we zaten met z’n allen toch een partij serieus te doen.

Eén van de stoelen bleef leeg. Die deelnemer had zich verder niet afgemeld, dus misschien zou ze nog komen. Ondertussen begonnen wij wel gewoon met de training, want ja, tijd is geld, hè?

Vlak voor de koffiepauze vloog de deur open
Er kwam een vrouw binnen met verwilderde haren door de wind en ik zag aan haar ogen dat ze gehuild had. Ze had overduidelijk net op het toilet nog even haar make-up bijgewerkt, want verder zag ze er keurig uit.

Ze verontschuldigde zich kort en ging zitten. Toen de groep haar vragend aankeek, deed ze toch uit de doeken waarom ze zo laat was. Haar hond was vanmorgen tijdens het uitlaten aangevallen en moest last-minute geopereerd worden. En aangezien haar partner de kinderen al naar school aan het brengen was, moest zij direct met het dier naar de dierenarts.

Ze had zich voorgenomen om niet te gaan huilen. Maar zodra ze haar verhaal deed, barstte ze in tranen uit.

En wat er toen gebeurde, kan ik niet anders omschrijven dan magie
De sfeer ging in één klap van corporate zakelijk naar warm, ontspannen en menselijk. De een pakte een glaasje water voor de vrouw, de ander toverde een pakje zakdoekjes tevoorschijn. Een gladde marketingjongen in een Italiaans pak veranderde in een gevoelige jongen, hij had óók een hond en leefde ontzettend met haar mee.

Na de zakdoekjes en glaasjes water gingen we weer over tot de orde van de dag. Maar het werd een totaal andere training. Er werd gelachen, interesse in elkaar getoond en leuke anekdotes gedeeld. Iets wat zonder de kwetsbaarheid van de vrouw nooit was gebeurd.

Mensen zeggen weleens dat je zakelijk en privé uit elkaar moet houden
Daar ben ik het dus niet mee eens. Waar je ook binnenstapt, je bent nog steeds dezelfde persoon. Het werkt juist verbindend als je wél jezelf laat zien. En daarbij is het voor jezelf ook een stuk rustiger. Je hoeft geen rol te spelen, niet de schijn van perfectie op te houden.

Dingen worden makkelijker, zeker als je het een keer niet met elkaar eens bent. Je kunt dan van mens tot mens met elkaar praten. En natuurlijk hoef je niet je diepste geheimen te delen of elke dag groots en meeslepend al je lief en leed op tafel te leggen. Maar je masker laten zakken en gewoon zijn zoals je bent… halleluja, wat een verademing!

Gelukkig zie ik dit steeds vaker
Dat het menselijke vooropstaat in een werkomgeving. Organisaties worden ook steeds ‘platter’. Er is geen hiërarchie meer van Belangrijke Mensen waar iedereen naar moet luisteren.

Voor sommige branches is dit uitdagender. Zelf werk ik regelmatig in de juridische sector. Daar loop ik nog weleens tegen hoge heren aan met een jargon waar je (letterlijk) u tegen zegt.

Toch is het vaak geen onwil. Mensen weten gewoon niet beter
Ze zijn bang om niet serieus genomen te worden. “Onze klanten verwachten deze toon van ons.” Ik vraag me af: is dat zo? Als jij een zaak voorlegt bij een advocatenkantoor en je wordt vriendelijk en persoonlijk geholpen, denk je dan: tjee, wat een prutsers? Ik gok van niet.

Dus, zakelijk en privé scheiden? Ik zeg: welnee!