Mijn vriendin Hanneke is er zeldzaam goed in om me op de juiste momenten te vinden. Maanden kunnen voorbijgaan met hooguit wat ‘wanneer-gaan-we-wandelen’-appjes zonder concreet gevolg, maar alsof er een koordje tussen onze harten gespannen is, weten we wanneer we elkaar nodig hebben. Nu dus.

Ik heb Hanneke geappt over de zitting die gepland staat, waar we hopelijk mentorschap en bewindvoering toegewezen krijgen over Flo. Ze wordt achttien, en waar de meeste mensen dan zelfbeschikkend zijn, moeten wij dat recht officieel van haar overnemen.

Die zitting, die heeft me in de greep. Ik droom dat ik onze paspoorten vergeten ben, dat ik de rechtszaal niet kan vinden, dat ik de auto wil parkeren maar de rem het niet meer doet. Hanneke werkt vijftig uur per week, maar als ik zou willen dat ze erbij is, dan staat ze daar – dat weet ik. Ik app haar dat het niet hoeft, mijn geliefde gaat mee, het komt goed.

’s Avonds tijdens het eten vertel ik over het aanbod van mijn vriendin en hoe lief dat is. Onze dochters kijken elkaar aan en tegelijk klinkt er: “Maar wij gaan wel mee.” Ik mail de griffier van de rechtbank of het mag, breng hun beider scholen op de hoogte en bedenk dat er vast dingen zijn in het leven die ik beter had kunnen doen, maar dat het mijn lief en mij wél is gelukt om een paar uitzonderlijk geweldige dochters op de wereld te zetten.

Op de dag van de zitting krijg ik om 07.29 uur een appje. Van Hanneke. Ze is de enige met dat speciale koosnaampje voor me. Ze laat weten dat ze aan ons denkt. Ik stuur haar een foto van de brief van de rechtbank die op tafel klaarligt, met onze vier paspoorten eromheen.

Wankel rijden we het parkeerterrein van het Vrouwe Justitiaplein op. Mijn lief een tikje gehaast, nog in de werkmodus. Ik kijk nog een keer of we de paspoorten hebben en lees de brief van de rechtbank opnieuw door. Het lot wil dat de zitting plaatsvindt op dinsdag 28-10, precies de dag én plek waar het proces tegen Marco Borsato begint. Ik duik in mijn haar als we langs de cameraploegen lopen. We hebben allebei een tv-achtergrond en kennen een aantal van de persmensen daar. Ik voel me veel te kwetsbaar voor smalltalk.

Eenmaal binnen – jassen uit, telefoons en alles van metaal door de detector – wacht ons een vriendelijke bode die ons wijst waar de koffie en thee zijn en waar we straks moeten zijn. Ik drink thee uit een circulaire mok, kijk naar wat pittige advocaten in toga met beeldschone designertassen, en dan gaat de deur open.

De rechter, een vrouw van ongeveer mijn leeftijd, en haar assistent zitten achter hun bureau. Onze tafel staat een stuk verder in de zaal. Dat zal allemaal een reden hebben.

Na wat omzeilend gebabbel – “Hoe was de reis? Gekke dag vandaag, veel pers” – komen we ter zake. Het dossier Florence. We noemen haar Flo. Het startsignaal om mijn tranen naar buiten te duwen heeft daarmee geklonken. Ik verexcuseer me. De rechter kijkt warm. Vraagt wat het precies is dat me nu zo verdrietig maakt.

De spiegel, denk ik. Het officiële. Dat het echt zo is. En ook de ontroering, de trots. Op mijn geweldige man, die sterke meisjes die naast ons zitten, en ook op Flo, die het maar mooi dapper weet te rooien in haar nieuwe huis. De assistent van de rechter brengt me een glas water.

Het verstrekken van het mentorschap is een formaliteit, de rechter weet genoeg. Ze bedankt me voor het persoonlijke briefje dat ik bij het officiële dossier had gedaan. Ik was het alweer een beetje vergeten, dat briefje. Ik had de documenten zo kil gevonden, zo ver van onze liefde voor Flo. Dus er moest iets bij. Al had ik geen idee of iemand dat ooit zou lezen. Wel dus.

De rechter praat met mijn man, met de meisjes. Of ze later ook bij de rechtbank zouden willen werken, wat hun plannen zijn. Ik vraag aan de rechterhand van de rechter of ze studeert. Dat doet ze. Rechten natuurlijk, in Utrecht. We verlaten het pand in de smalltalkmodus. Die kan ik weer aan. Maar als ik de cameraploegen op het plein zie staan, loop ik daar met een boog omheen.