Hoe ze het voor elkaar krijgen na al die tig jaar dat ik in Toscane kom, om me ook dit jaar weer iets nieuws en heerlijks voor te schotelen dat ze zelf als het meest normale en simpele beschouwen? Sterker nog, het eigenlijk ook nog gênant vinden dat ze zoiets makkelijks voor je in elkaar flansen.
Een heerlijke spaghetti met tomaatjes en kappertjes. Simpel, dat dacht ik meteen, maar lekkerrrr… en wat ik ook meteen dacht: ‘het lijkt natuurlijk of je dit zo na kan maken, maar dat lukt me nooit zo goed natuurlijk’.
Totdat er een dikke meneer met een soort van koksmuts en een zwarte schort naar buiten kwam. Ik zei: u bent natuurlijk de kok. Dat werd met een brede smile bevestigd. Leuke man. Helaas geen foto van gemaakt. Wel van het bord, beetje donkere foto, want we aten bij een klein tafellampje.
Toen ie er toch stond heb ik hem maar even het recept gevraagd. Dat werd in sneltreinvaart verteld, was niet heel moeilijk om te onthouden. Maar goed dat ik een woordje rap Italiaans versta.
Nadat hij het verteld had, ging hij naar binnen en hoorde ik hem tegen de baas van het restaurant lachend vertellen dat ik om het recept van zijn allersimpelste spaghetti had gevraagd. Hij kon zich waarschijnlijk niet voorstellen dat iemand dat niet zelf kon verzinnen.
Ik zal het even overzichtelijk doorvertellen
Je hebt nodig:
- 1 klein blikje goeie ansjovis (ik koop altijd blikjes van Ortiz)
- 1 teen knoflook (in kleine stukjes gesneden)
- Flinke snuf chiliflakes
- 3 theelepels uitgelekte kappertjes
- 12 honingtomaatjes in drie stukjes gesneden (in Italie gebruiken ze datterini-tomaatjes, maar die vind ik hier niet altijd. Als het maar erg smakelijke tomaatjes zijn)
- En een flinke scheut Extra Vergine Olijfolie (in Italie vaak afgekort tot EVO, ze praten graag, maar nog liever praten ze snel)
- En o ja… spaghetti (ik neem altijd zo’n 65 à 70 gram p p)
Water opzetten voor de spaghetti. Moet van de Italianen veel zout in. Als het water kookt de spaghetti erin. De spaghetti kook je maar voor de helft van de tijd in het water, de resterende tijd gaart hij al roerend in de saus, met wat scheppen kookvocht erbij.
Tegelijk met het koken van de spaghetti maak je de saus in een soort hapjespan. In de fikse scheut olie doe je op heel laag vuur de knoflook, de chiliflakes en de ansjovissen. Goede ansjovis smelt al roerend meteen, wordt als het ware onderdeel van de saus.
Ansjovis gesmolten, dan de kappertjes en de tomaatjes erbij en de olie uit het ansjovisblikje.
Deksel op de pan en zachtjes laten pruttelen. Niet droog laten koken, eventueel kookvocht van de pasta erbij.
Na vijf minuten pak je met een tang de pasta uit de pan, doet hem (al lekkend van het water) bij de saus met nog drie grote soep-opscheplepels van het kookvocht. Met de tang blijven roeren totdat de pasta al dente is. Niet droog laten worden, desnoods nog wat kookvocht erbij. Als het vocht een soort ‘crèmig’ is geworden til je met de tang een zwikje spaghetti op, laat hem terugvallen in de pan en als je dan ‘smek, smek’ hoort is het klaar.
Geen kaas erop. Is echt niet nodig, want het is zout genoeg door de ansjovis.
Buon appetito!
Het is me trouwens perfect gelukt om dit na te maken. Ik wens je een smakelijke week!
