Er is een moment geweest waarop ik me afvroeg wanneer het precies misging. Misschien was het toen ik in een koffietent stond, een plek waar je normaal gesproken gewoon “doe maar een cappuccino” zegt en een vrolijke barista naar een bordje wees:
Bestellen kan alleen via onze app.

Voor koffie! Niet voor een ingewikkeld bureaucratisch proces, niet voor een officieel document. Nee, voor warme melk met bonenwater. En terwijl ik daar stond te hannesen met een registratieformulier, realiseerde ik me: dit is niet alleen de koffietent. Dit is overal.

Parkeren? App. Pakketje ophalen? App. Een afspraak maken met de huisarts? App. Bus in? App.
Het lijkt wel alsof de wereld heeft besloten dat je zonder smartphone geen volwaardig deelnemer meer bent. Alsof er ergens een geheime regel is ingevoerd: geen app, geen toegang.

En eerlijk: ik vind dat vreselijk. Niet omdat ik tegen vooruitgang ben, ik prijs mezelf gelukkig dat ik mijn plantjes water geef zonder QR-code, maar omdat het allemaal zo onnodig afstandelijk is. Zo verplicht. Zo… kil. Alsof de menselijkheid een optionele functie is geworden die je ergens in een submenu moet inschakelen.

Het gaat me vooral om de keuze. Soms wíl ik best een app gebruiken. Maar soms wil ik gewoon in een koffietent staan en mijn koffie bestellen zonder eerst mijn geboortedatum, e-mailadres en volledige digitale ziel in te leveren. Soms wil ik gewoon een mens aankijken en zeggen: “Hoi, één koffie graag.”
Niet swipen, niet klikken, niet updaten,  gewoon bestellen.

En eerlijk: de wereld beweert dat dit allemaal efficiënter is, maar toch voelt het alsof we steeds meer tijd kwijt zijn aan inloggen, resetten, wachten op verificatiecodes en eindeloos scrollen door irritante pop-up-permissies.

Misschien ben ik ouderwets. Misschien ben ik moe. Misschien ben ik gewoon klaar met het idee dat alles in het leven via een app moet, zelfs de simpelste dingen.

Dus nu ben ik benieuwd: vinden jullie dit ook irritant, of ben ik echt de enige die app-moe door het dagelijks leven strompelt?