Op 31 december lijkt alles even stil te vallen. Alsof het jaar zijn adem inhoudt. De dagen ervoor zijn vol lijstjes, boodschappen, nog even dit, nog even dat. En dan ineens is er die avond, waarop we met een glas in de hand terugkijken en alvast vooruit willen. Alsof dat moet. Alsof er anders iets misgaat.

Goede voornemens horen daarbij. Ze liggen al weken klaar, keurig opgesteld. Meer bewegen. Minder scherm. Beter slapen. Aardiger zijn. Het liefst allemaal tegelijk, liefst vanaf morgen. Alsof het nieuwe jaar een leeg schrift is en wij eindelijk eens netjes binnen de lijntjes gaan schrijven.

Ik heb ze ook jarenlang gemaakt. Soms zelfs meerdere versies. Eén voor het geval ik ineens een heel ander mens zou worden. En één realistische, voor als dat niet gebeurde. Ze waren goed bedoeld, mijn voornemens. Dat zijn ze altijd. Maar ze voelden ook zwaar. Als een belofte die je al breekt terwijl je hem uitspreekt.

Misschien komt het omdat goede voornemens zo vaak klinken als opdrachten. Alsof het leven een project is dat efficiënter moet. Alsof je met genoeg discipline alles kunt bijsturen wat schuurt. Terwijl ik het afgelopen jaar juist merkte dat de dingen die echt telden zich niet lieten plannen.

De gesprekken die bleven hangen waren niet voorbereid. De dagen waarop alles even klopte, ontstonden per ongeluk. En de momenten waarop ik het meest leerde, waren zelden de momenten waarop ik dacht: zo, dit gaat lekker.

Ik heb dit jaar dingen losgelaten zonder het door te hebben. Ideeën over hoe het hoort. Over wat ik zou moeten willen. Ik heb ook dingen vastgehouden die ik eerder misschien had weggewuifd: traagheid, twijfel, het recht om niet meteen te weten.

Goede voornemens doen alsof we morgen opnieuw beginnen. Maar zo werkt het niet. We nemen alles mee. De vermoeidheid. De hoop. De rommelige middenstukken. En misschien is dat juist oké.

In plaats van voornemens heb ik dit jaar iets anders. Geen lijstje, geen deadlines. Meer een houding. Ik wil minder streng zijn voor alles wat onderweg ontstaat. Minder corrigeren. Minder meteen willen begrijpen.

Ik wil niet per se beter worden. Wel zachter. Voor mezelf, en daarmee misschien ook voor de wereld om me heen.

Dat betekent niet dat ik nergens aan wil werken. Het betekent alleen dat ik mezelf niet wil toespreken als een project dat nog af moet. Ik ben al onderweg.

Misschien is dat mijn enige intentie voor het nieuwe jaar: blijven bewegen zonder mezelf voort te duwen. Kijken wat zich aandient. En vertrouwen dat niet alles een naam of een plan nodig heeft.

Straks, als het vuurwerk losbarst en iedereen elkaar het beste wenst, zal ik meewensen. Natuurlijk. Ik wens gezondheid, liefde, licht. Maar vooral wens ik ruimte. Voor alles wat zich niet laat vastleggen in een goed voornemen.

En morgenochtend, op 1 januari, begin ik niet opnieuw. Ik ga gewoon verder.