Bijna een jaar geleden verloor Maarten zijn dochter Sterre. Hoewel ze heel graag wilde, lukte leven haar niet. Vorig jaar werd haar de euthanasie “gegund”. Voor Franska schrijft hij over zijn onmetelijke liefde voor zijn dochter, haar leven en haar overlijden.

Maarten van der Starre

Veel harder dan mag, rijd ik op de A4. Sterre appte weer eens te laat. Den Haag, Leiden en Schiphol schieten voorbij. Ben onderweg naar Amsterdam. Naar de première van Frida van het Nationale Ballet. Nou ja, niet naar de première zelf. Het is 1.30 uur. Die is al voorbij. Nee, ik haal Sterre op. Als ik het Waterlooplein oprij, staat ze al te wachten. De autorit terug is fijn. Sterre kletst, kletst en kletst. ’Het was zo gaaf, pap.’

Voor haar studie communicatie loopt Sterre stage bij Nationale Opera & Ballet. Haar taken vindt ze niet geweldig. ‘Ik knip voor de knipselkrant.’ Maar haar werkomgeving des te meer. Dansers. Zangers. Muzikanten. De indrukwekkend grote zaal. Het naaiatelier met de meest waanzinnige kostuums. Rekken zonder eind met tutu’s. Soms ontsnapt Sterre aan haar werk en zit ze stiekem in de zaal bij de dansrepetities. Wegdromend. Genietend van de pracht van ballet en het dansen op spitzen.

Bij het Nationale Ballet danst Sterres grote idool Igone de Jongh. Sterre vindt haar meer dan geweldig. Als Sterre op een dag samen met Igone in de lift staat, klapt ze dicht. ‘Zo stom, samen in de lift en ik zeg helemaal niks. Hoe dan?’ Gelukkig komt het later goed. Sterre zal haar een aantal keer ontmoeten. Ze is erbij als Igone repeteert voor Romeo en Julia en als ze haar laatste balletvoorstelling danst voor het Nationale Ballet. Romeo en Julia is Igone’s afscheidsballet. 

Sterre danst eerder dan ze loopt. Als peuter voor de televisie. Al die dansjes van K3. Ze heeft een natuurlijk dansgeheugen. Een keer een choreo zien en bam, direct meedoen. Een geboren danseres. Urban, klassiek, modern. Maar het liefst ballet. Op spitzen. Naast haar studie in Leiden start Sterre ook aan de dansacademie in Utrecht. Dansen wordt als ademhalen. Zonder dans geen leven. Geen leven zonder dans. Daar worden we later nog pijnlijk mee geconfronteerd als Sterre een dansverbod krijgt. Van een behandelaar voor haar eetstoornis. Dans geplaatst onder het kopje bewegingsdrang en compensatiegedrag. Sterre’s reactie is kristalhelder. ’Sterf zelf.’ Ze blijft gewoon dansen.

Er is een beeld in mijn geheugen gegrift. Sterre staat in de sportschool op een grote bal. Op haar tenen. Balans zoeken. Linkerbeen in de lucht. Terug. Rechterbeen in de lucht. Terug. Spieren trainen. Voor die spitzen. Die magische klote-spitzen. Altijd gedoe met lijm en met linten. Wat een geluk dat Sterres moeder coupeuse is. Maar haar tenen zijn altijd stuk. Haar voeten kapot. Pijn. Altijd pijn. Wel van een fijne soort, die andere pijn verzacht. Dansen op spitzen geeft Sterre vleugels. Het laat haar zweven terwijl haar tenen net de grond raken. Bijna gewichtsloos.

Sterre danst tot op het laatst. Haar dansschool stelt in de zomer ruimte en tijd beschikbaar. De eigenaresse en haar choreografe weten dat Ster gaat sterven. Ook zij ademen dans. Voelen dat dansen van levensbelang is. Op zondag voor de euthanasie maakt een lieve dansvriendin filmopnames van Sterre. Dansbeelden voor op de uitvaart. Ze zijn prachtig en tonen wie Sterre is. Krachtig. Weerbaar. Elegant. Expressief. Maar ook fragiel en heel moe.

Ruim vijf jaar na die autorit naar het Waterlooplein wordt onze grootste angst werkelijkheid. Zelfs dansen kan haar pijn niet meer dragen. Sterre voelt het eindigen. Er is geen leven zonder dans. Wij laten haar gaan in liefde. In de nacht voor haar euthanasie geeft Sterre haar moeder nog een laatste opdracht. ‘Mam, mijn spitzen. Die oude. Van Russian Pointe, weet je wel. Die dansen het fijnst. Kun je die opzoeken? Die moeten morgen op mijn kist.’ Zou de hemel ook een podium hebben? Dans, lieverd. Dans. Dans.