Pedro Almodóvar doet het weer. De Spaanse meester van het menselijk drama (denk aan All About My Mother en Volver) komt nu met iets wat voelt als een hand op je schouder en een spiegel voor je neus: The Room Next Door. Geen hysterische actie, geen over-the-top romantiek. Nee, gewoon twee vrouwen zoals jij en ik, boven de vijftig, met een verleden, een vriendschap, en een afscheid dat schuurt én verzacht tegelijk.
Met de prachtige Tilda Swinton en Julianne Moore in de hoofdrollen, is dit niet zomaar een film. Het is een ode. Aan vrouwen die de hobbel van vijftig allang zijn gepasseerd. Aan vriendschap die niet altijd soepel loopt. En aan het lef om het leven recht in de ogen te kijken, ook als dat niet per se gezellig is.
Vrouwen boven de vijftig saai? Laat me niet lachen
Na jaren zonder contact, vinden Martha (Swinton) en Ingrid (Moore) elkaar eindelijk weerterug. Ingrid is nu een succesvolle schrijfster met een zorgvuldig opgebouwd leven en Martha ooit oorlogscorrespondente, maar terminaal ziek. Ze wil haar laatste dagen in alle rustdoorbrengen en ze vraagt Ingrid om erbij te zijn. Wat volgt is geen suikerzoet sentimenteel gedoe, maar een rauwe, eerlijke reis van twee vrouwen in een huis op het platteland van New York. Er zijn talloze herinneringen die lang niet altijd even prettig zijn. Lange stiltes die boekdelen spreken en mooie gesprekken waar je als kijker alleen maar stil van kunt worden, helemaal als je weet dat ze zich voorbereiden op Martha’s geplande afscheid.
Gesprekken waar je bij mee wilt luisteren
Wat deze film zo bijzonder maakt, is de toon. Niet alles wordt uitgesproken, niet alles wordt uitgelegd. Er is ruimte voor twijfel, voor oude wonden, voor gemiste kansen. Maar er is ook humor. Zachte blikken. En die ene zin die de ander pas later begrijpt.
De thema’s? Vriendschap. Rouw. Ouder worden. Over dingen durven te voelen in plaats van ze meteen op te willen lossen. Het zijn gesprekken waarbij het lijkt alsof je naast hen op de bank zit, en je ook een glas wijn in je hand hebt en even diep moet zuchten.
Almodóvar, maar dan in het Engels
Voor het eerst waagt Pedro Almodóvar zich aan een volledige Engelstalige speelfilm. En dat doet hij met verve. The Room Next Door is gebaseerd op de roman What Are You Going Through van Sigrid Nunez en het is een verademing om naar te kijken. Geen rinkelende telefoons of jachtige montages met steeds wisselende beelden, maar juist rust, schoonheid en diepgang.
Niet gek dus dat de film meteen de Gouden Leeuw won op het Filmfestival van Venetië. En ook de critici zijn laaiend enthousiast – terecht, want wat Swinton en Moore hier neerzetten, is pure klasse.
Het bewijs dat ouder worden geen bijrol is
In een wereld waar vrouwelijke hoofdrollen boven de vijftig nog steeds zeldzaam zijn (hoe dan?!), zet The Room Next Door daar juist heel mooi de schijnwerpers op. Martha en Ingrid zijn geen karikaturen, geen wijntjes drinkende cliché-vriendinnen. Ze zijn ruw, wijs en somsverschrikkelijk onredelijk. Maar bovenal: echt. Ze laten zien dat ouder worden niet betekent dat je uitgespeeld bent. Integendeel juist, ze zijn interessanter, gelaagder, en tien keer boeiender dan de zoveelste twintigjarige in een romcom met de perfecte wenkbrauwen.
Een film die voelt als een boek dat je niet weg wilt leggen
Zoals we van Almodóvar gewend zijn, is ook deze film weer een plaatje om te zien. De kleuren zijn rijk, de kleding subtiel, de lichtinval bijna poëtisch. Alles draagt bij aan het gevoel dat je naar iets kijkt waar liefde in zit – dit is cinema met een hoofdletter C. Want je voelt de herfst in het huis, de spanning tussen de woorden, de weemoed in elke blik. En je denkt misschien: waarom voel ik dit zo? Misschien omdat het leven zelf, en dus ook het jouwe, niet altijd verklaarbaar is. En die herkenbaarheid, dat is precies de kracht van deze film.
Waarom je deze film gewoon moet zien
The Room Next Door is als een warme deken, als thuiskomen. Of als praten met die ene vriendin die je eigenlijk al te lang niet gezien hebt. Sterker nog, het is mooi, intens en het eerlijke verhaal.
Het is een film die onder je huid gaat zitten. Waar je iets mee doet, al is het maar dat je straks iemand belt. Bijvoorbeeld met iemand met wie je nog iets goed te maken hebt, of gewoon omdat je wilt laten weten dat je aan die ander denkt.
Nu te zien – pak die tissues maar vast
Dus heb je zin in iets anders dan de zoveelste snelle serie of oppervlakkige feelgood? Dan is dit jouw film. The Room Next Door is nu te zien in de Pathé bioscopen door het hele land. Laat je meevoeren door deze bijzondere vriendschap van twee vrouwen die je niet snel zult vergeten in een verhaal dat nog dagen in je hoofd blijft hangen.
