Stelling van de dag

Dit hoorde ik iemand zeggen. Wat vind jij?

 

Reacties:

  1. 28 november 2018 door Ingrid

    Allebei. Het moet in balans zijn .En soms heb je geen keus Wat ik wel heel treurig vind is dat allerlei werk wat vroeger betaald werd nu door vrijwilligers moet worden gedaan. Maar als je je bij iets of iemand betrokken voelt maak je daar uit jezelf al tijd voor vrij toch?

  2. 28 november 2018 door Pido

    Ben altijd bereid een ander te helpen! Doe ook vrijwilligerswerk in een museum.

  3. 28 november 2018 door Esther

    Balans moet er inderdaad zijn. Maar geen tijd vrijmaken voor een ander vind ik vrij egoïstisch. Wij leven hier samen en hebben elkaar nodig.

  4. 28 november 2018 door Marjori

    Ik heb heel veel vrijwilligers werk gedaan, ik vond dat heel leuk. Maar nu moet ik zelf alle zeilen bijzetten. Ik kan nog wel luisteren naar andere mensen.
    En sommige mensen hebben het inderdaad al druk genoeg.

  5. 28 november 2018 door Aly Overvelde-Beettjer

    Op tijd en plaats hebben we allemaal een ander nodig .
    Alles wat je geeft komt in het dubbele bij je terug.
    Wie goed doet goed ontmoet.
    Wat kan ik er nog meer over zeggen ?
    🌹

  6. 28 november 2018 door Annette Kraft

    Mijn ‘tijd voor anderen’ zit eigenlijk in mijn drukke leven ingebouwd. Het voelt goed zo. Zeker het vrijwilligerswerk voor de Droomdekentjes van de Regenboogboom geeft heel veel voldoening. Zo ook het oppassen op de kleinkinderen. Ik geniet van alles wat ik doe, maar neem de laatste jaren steeds meer mijn beslissingen op het gevoel dat ik erbij heb.

  7. 28 november 2018 door wieke biesheuvel

    Net een uur met iemand zitten bellen die het hard nodig heeft om even opgepept te worden. En verder? Balans ja. Als ik zelf niet in evenwicht ben, heeft niemand iets aan mij.

  8. 28 november 2018 door Sammie Slang

    Tja, zonder vrijwilligers kan er tegenwoordig veel niet gedaan worden.
    Het is alleen jammer dat je ook van vrijwilligerswerk overspannen kunt raken.

  9. 28 november 2018 door Anneke

    Jarenlang mantelzorger geweest voor mijn ouders. Even op adem gekomen nadat mijn moeder overleden was en alle zaken afgehandeld waren, kreeg onze kleindochter (2 jaar) acute leukemie haar zusje was toen 10 weken. Twee en een half jaar is ze behandeld met de vreselijkste chemo’s. Als gezin hebben we met elkaar gedaan wat we konden. In diezelfde tijd werd onze kleinzoon geboren met het syndroom van Down en een ernstige hartafwijking. Op dag 2 na zijn geboorte kreeg hij een darmafsluiting en een spoedoperatie. Zijn hartje is gerepareerd en onze kleindochter een jaar ‘schoon’. Nog vier te gaan. Verder doe ik wat ik kan maar eigenlijk vind ik het wel even genoeg…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.