Het begon best gewoontjes, zeg maar. Mijn dochter hield altijd al van een feestje, maar dronk thuis eigenlijk nooit wat. Ze ging gewoon graag een paar keer per week op stap. En dat vond ik wel bij haar leeftijd passen, toen ze begin twintig was. Dus over te veel alcohol, dacht ik niet echt na.

Het werd haar na een wintersport een keer funest, dat merkte ik wel. Ze had toen tien dagen op rij zoveel alcohol gedronken, dat haar lever het niet meer goed aankon en haar nieren ook niet. Ze werd daarom wat geel en voelde zich heel slecht. Na medicatie van de arts en een flinke waarschuwing ging het toen wel weer. Ik dacht er nooit meer over na. Tot nu, eigenlijk. Nu ze tien jaar ouder is, is haar wilde feestleven ingeruild voor een fijne tijd met haar jonge kinderen. En juist in deze fase zie ik haar te veel drinken.

Eerst denk je: oh, ze schenkt gezellig een glaasje wijn in. Ook al is het woensdagmiddag. En dan wordt het ook een keer op donderdagmiddag bij de lunch, en jawel, vrijdag, zaterdag en zondag is sowieso prima. Ze leeft nu veel thuis door haar jonge kindjes. Ze geniet van het moederschap, maar het valt haar ook zwaar. Met haar twee zoons is het best aanpoten. Dan hebben ze weer ruzie, dan rent er weer een weg. Het zijn geen makkelijke jaren, waarin ze er grotendeels ook nog alleen voorstaat thuis, omdat haar man veel werkt en graag weg is. Ze werkt zelf ook nog een paar dagen in de week, maar redt het allemaal maar net. Ze heeft dan die drie glazen wijn aan het eind van de dag nodig. Dat merkte ik pas na heel wat jaren, hoor, als moeder. Want natuurlijk woont ze niet meer bij mij en dus heb je dat niet altijd goed door. Maar als ik bij haar ben, zie ik altijd kratten vol lege flessen wijn en bier staan. Ook merk ik het aan haar. Ze wil eigenlijk altijd als we afspreken iets van alcohol drinken. En soms vertelt ze me wel eens dat het in het weekend wat te bont werd. Dat ze dan ook nog Baileys drinkt en een glas Bacardi met cola. Het gebeurt wel elke maand een keer dat ze een verschrikkelijke kater heeft. Dat soort dingen vind ik gewoon heel ver gaan als je de verantwoordelijkheid hebt over jonge kinderen in je huis.

Het is een gewoonte, zegt ze zelf, als ik er eens over begin. ‘Scheelt toch met die kinderen, hè. Na twee glazen maken die ruzies je wat minder uit’, grapt ze dan. Ik vind het niet grappig en ik maak me best wel zorgen, nu dit zo doorgaat. Ze is steeds minder zichzelf. Eigenlijk is het gewoon een verslaving, al heeft ze dat zelf nog lang niet door. Ik probeer met haar te praten, maar ik moet het voorzichtig aanpakken, anders vertelt ze me niets meer. Dus ik blijf voorzichtig met wat ik zeg, maar mijn hart zit vol zorgen en gepieker’.