‘We kennen elkaar nu al zo’n veertig jaar. Op de basisschool kwam er in groep 5 opeens een nieuw meisje in de klas, verhuisd uit Barneveld, samen met haar moeder en twee zusjes. Het was vriendschap op het eerste gezicht, we werden onafscheidelijk en dat is nooit veranderd.
Na een paar jaar kwam ik er pas achter dat Romy, haar zusjes en haar moeder uit Barneveld waren vertrokken vanwege Romy’s vader. Zij realiseerde het zich op latere leeftijd pas, maar haar moeder werd behoorlijk klein gehouden door haar vader. In het strenggelovige gezin van haar vader was hem altijd geleerd dat vrouwen achter het aanrecht hoorden. Naarmate de jaren verstreken werd dit alleen maar erger, wat er uiteindelijk toe leidde dat Romy’s moeder met de kinderen naar Hoorn vertrok.

We waren elkaars steun en toeverlaat door alle fases van het leven

Tijdens onze studietijd woonden we samen, en fantaseerden we over alles wat we na het behalen van onze diploma’s zouden gaan doen. Relaties kwamen en gingen, maar door alles heen hadden wij elkaar en dat was een band waar niemand tussen zou komen. Ik durf te zeggen dat we allebei goed terecht kwamen; we hadden echte ‘volwassen’ banen, verdienden goed en tegelijkertijd hadden we de grootste lol.

Alles ging ‘zoals het hoort’, en dus kwamen de grote liefdes in het spel

Onze levens lopen al die tijd ongeveer parallel. Het was dus ook niet zo gek dat we kort na elkaar ontzettend verliefd werden op onze mannen, en bruiloften werden zo ongeveer al gepland voordat er een aanzoek was gedaan. Met zijn vieren leuke dingen doen, op vakantie, de lol kon niet op. Toen ik op een gegeven moment zwanger raakte was Romy als een soort persoonlijke verpleegster voor mij. Tijdens mijn zwangerschap hielp ze mij met alles, maar ook toen mijn zoontje eenmaal was geboren week ze geen moment van mijn zijde. Op de momenten dat ik met slaaptekort op de bank hing, pakte Romy mijn zoon uit mijn armen om voor hem te zorgen zodat ik kon slapen. Ik had geen idee van het verdriet wat ondertussen bij haar thuis speelde, zeker voor een zorgzaam en liefdevol persoon als Romy. Want na jaren proberen, tot aan IVF-trajecten aan toe, was het zeker: Romy en haar man kunnen geen kinderen krijgen.

Vanaf het moment dat die woorden waren uitgesproken, veranderde álles

Romy had me wel gezegd dat ik maar niets tegen haar man, Stefan, moest zeggen over dat ik op de hoogte was van hun grote verdriet. Voor Stefan was het al een grote stap om over te gaan op IVF, omdat dit gewoonweg niet paste binnen de overtuigingen van de kerk. Maar de wens was zo groot dat hij zich daar overheen had weten te zetten. Natuurlijk vermoedde Stefan wel dat ik op de hoogte was, maar we hadden het er nooit over. Ik merkte vanaf dat moment dat alles veranderde. We zagen Stefan weinig, en Romy zag ik ook alleen 1-op-1. Dat Romy wat stiller werd vond ik niet lastig te verklaren. Ik kon me bijna niet voorstellen wat een verdriet zij gevoeld moeten hebben. Ik voelde een verandering in onze vriendschap, alsof Romy steeds een beetje meer afstand nam.

Ik had geen idee dat er een hele andere reden voor was

Wat ik nooit had kunnen weten wat dat Romy helemaal niet uit zichzelf wat meer afstand nam. Toen ik haar na een maand weer zag en we rustig een kopje koffie konden drinken greep ik de kans om haar te vragen of er meer speelde. Het was alsof de sluizen geopend werden. Romy begon te huilen en vertelde dat Stefan eiste dat ze zou stoppen met werken. Dat hij 180 graden was omgedraaid, van zijn leuke en lieve karakter was weinig meer over. Stefan had het idee gekregen dat de vruchtbaarheidsproblemen een gevolg waren van het feit dat ze niet meer naar de kerk gingen. Elke ochtend om zes uur opstaan om samen de bijbel te lezen, een avond in de week bijbelstudie met een groepje andere vrouwen die ze had leren kennen via de kerk, en zondagochtend was de dienst uiteraard vaste prik. En alsof dat niet genoeg was wilde hij nu dus ook dat ze zou stoppen met werken, om fulltime voor het huishouden te zorgen. Ik kon niet geloven wat ik hoorde. Dit was het tegenovergestelde van waar Romy voor staat! Waar was die onafhankelijke vrolijke vriendin, zoals ik haar mijn hele leven had gekend?

Het pijnlijkste is nog wel: de geschiedenis herhaalt zich

Helaas is Romy’s moeder inmiddels 4 jaar geleden overleden. Want als zij er nog was geweest had zij Romy allang wakker geschud! Wat er nu gebeurt is precies waar haar moeder aan ontsnapte toen ze wegging bij Romy’s vader. Dat het nu juist haar dochter gebeurt is hartverscheurend. Maar wat kunnen we doen? Haar bevelen bij hem weg te gaan kan ook niet… Ik gun mijn vriendin een lang en gelukkig leven met iemand die haar niet afrekent op het feit dat ze niet zwanger kan worden. Konden we maar even terug naar de tijd voor al het gedoe, voor even mijn oude Romy terug.’