Matthew McConaughey Titanic: het sprookje dat net niet uitkwam
Het verhaal gaat zo: Matthew McConaughey had auditie gedaan voor Titanic. Niet zomaar een auditie trouwens. Hij had een screentest met Kate Winslet zélf en liep daarna de studio uit met het gevoel dat hij de rol te pakken had. Hij high-fivede nog net geen voorbijgangers op Sunset Boulevard. Zo zeker was hij ervan.
James Cameron had andere plannen (en een allergie voor Texaans)
James Cameron, de regisseur van de film, vond Matthew hartstikke leuk hoor, maar er zat één klein kinkje in de kabel: Matthew’s Texaanse accent. Je weet wel, die zwoele southern drawl waarmee hij de hele wereld “alright, alright, alright” in fluistert. Cameron vroeg vriendelijk of Matthew het nog een keer kon doen… zonder accent.
Wat deed onze Matthew? Die keek Cameron recht aan, glimlachte charmant en zei: “Nee. Ik vind dat ik het prima gedaan heb.” Tja. En toen was het: exit Titanic.
Waarom het dan Leonardo DiCaprio werd
Want daar stond ineens Leonardo DiCaprio. Fris koppie, net niet meer puber en met een soort zeldzame chemie met Kate Winslet die je niet kunt regisseren. Volgens producent Jon Landau was het direct duidelijk: dit was Jack. Met Matthew had het misschien een andere film geworden. Iets minder romantisch, iets meer cowboy op zee, misschien?
Matthew McConaughey dacht dat hij de rol al had
En ja hoor, jarenlang geloofde Matthew McConaughey dat hij de rol gewoon gewonnen had. Tot hij nooit een telefoontje kreeg. Geen aanbod. Niks. In een interview jaren later biechtte hij op: “Ik dacht écht dat ik Jack ging spelen in Titanic.”
Au.
Wat als… Matthew McConaughey wél op de Titanic stond?
Laten we héél even dagdromen. Matthew als Jack. Kate als Rose. En in plaats van “I’m the king of the world!” krijg je “Alright, alright, alright!” bovenop dat schip. Was de scène met de zwevende deur dan anders afgelopen? Had hij wél kunnen zwemmen met dat accent?
We zullen het nooit weten.
De Texaanse twist die het schip keerde
Het blijft een fascinerend detail: Matthew McConaughey verloor de rol van zijn leven door een accent. En omdat hij z’n gevoel volgde. Iets dat we ergens ook wel weer bewonderen, toch? Hij bleef trouw aan zichzelf. Helaas niet aan de boot.







