Nog even over de Olympische Winterspelen… Want wat leven we toch in een rare tijd
Of ligt het aan mij dat dingen me ineens extra opvallen?
Sportcommentatoren bijvoorbeeld die je regelmatig iets hoort zeggen als: ‘ze is nog maar twintig” of ‘ze is ál 29!’. Met andere woorden… je kan in hun ogen dus echt maar heel kort meedoen. En: ’op deze leeftijd nog! Hij is 36!’
Dat hoor je trouwens niet alleen bij sportverslaggevers. Op tv hoor ik ook regelmatig presentatoren losgaan op leeftijden: ‘op zijn 72ste nog, wow!’ of: ‘hij is toch al bijna 70!’
Jongens…. daar zou ik maar eens heel snel anders over gaan denken, want binnen niet al te lange tijd heb je collega’s van die leeftijd. Die wil je toch ook niet de hele tijd blijven indelen als een soort buiten-categorie, die in principe gezien wordt als een soort dat eigenlijk niet echt meer mee kan komen.
En dan stoor ik me ook nog aan die verschrikkelijke neiging om te vinden dat we van iedereen iets moeten ‘vinden’. Je hoort eigenlijk al wat je moet vinden als iemand je vraagt wat je van ‘die’ Jutta van Leerdam of Erben Wennemars vindt. Of wat je vindt van mensen die op GeertWilders, Rob Jetten of Trump stemmen. Hele volksstammen moet je dom, raar of niet normaal vinden. Dat zijn er best veel die zijn een klap buiten de boot vallen.
Nee, we zijn echt lekker bezig jongens.
Is het nou echt belangrijk en nodig om over iedereen een mening te moeten hebben? Erger nog, om iedereen in te moeten delen in de afdeling goed of fout? Zo wordt het natuurlijk nooit wat met deze wereld.
Kunnen we misschien de indeling in de categorie fout bewaren voor mensen die oorlogen beginnen, stelen, dingen vernielen en moorden plegen? Het is maar een ideetje natuurlijk, maar mooi dat we daar onze handen al meer dan vol aan hebben. Toch?
Zo, dat moest ik nou eens even kwijt.
Ik wens je een fijne week met zoveel mogelijk leuks.
