Ik dacht dat ik het inmiddels wel een plek had gegeven. Dat het verleden rust had gevonden. Maar blijkbaar zit het schuldgevoel dieper dan ik dacht.
Het speelde zich af in de jaren tachtig. Ik was net uit de kast, net verhuisd van de provincie naar Amsterdam, het bruisende middelpunt waar alles gebeurde. En daar stortte ik me in het uitgaansleven alsof mijn leven ervan afhing. Jarenlang had ik mijn verlangens onderdrukt, bang om toe te geven dat ik op mannen viel. Nu kon eindelijk alles. Maar tegelijkertijd was ik groen als gras en had ik geen idee hoe de wereld écht in elkaar zat.

In de homowereld hoef je als jonge, onschuldige jongen met een leuk uiterlijk weinig moeite te doen om aandacht te krijgen. Alleen wist ik toen nog niet het verschil tussen iemand die je aardig vindt, en iemand die je gewoon gebruikt. Ik verloor mijn hart, veel te vaak, aan de verkeerde mannen. En minstens zo vaak werd het gebroken.

En toen, bijna uit het niets, dook er iets op wat alles veranderde: een nieuwe, angstaanjagende ziekte die meteen als een donkere wolk boven onze gemeenschap hing. Aids.
De paniek die toen uitbrak, was vergelijkbaar met de hysterie rond corona, misschien nog wel groter. We dachten allemaal dat we onherroepelijk zouden sterven. In het begin geloofden we zelfs dat je het kon oplopen door te zoenen.

Zodra het kon, liet ik me testen. Op hiv, maar ook meteen op andere soa’s. De uitslag: negatief voor hiv. Opluchting.
Maar wél positief voor hepatitis B. En dat virus kan, als je er te lang mee rondloopt, blijvende schade aan je lever veroorzaken. Het verraderlijke is: je kunt het dragen zonder iets te merken, precies zoals bij mij het geval was.

In die tijd was het gebruikelijk om open te zijn over je testuitslagen. Dus vertelde ik iedereen dat ik vrij was van hiv.
Maar dat van die hepatitis B? Dat hield ik voor me.
Alsof ik, heel kinderachtig en wraakzuchtig, de mannen die mij hadden misbruikt of bedrogen, terug wilde pakken door de waarheid te verzwijgen.

Ik wil er eigenlijk niet eens over nadenken hoeveel mensen ik direct of indirect misschien heb besmet. Het zal zich niet zo razendsnel verspreid hebben als corona, maar dat maakt het niet minder erg. Want spelen met iemand anders’ gezondheid, dat is natuurlijk misdadig. En in die zin was ik dat ook.

Kevins naam is vanwege privacy gefingeerd. Zijn echte naam is bekend bij de redactie.

Moet jou ook iets van het hart en wil je dat (anoniem) met ons delen? Stuur dan een mail naar info@franska.nl onder vermelding van ‘Dit moet ik even kwijt’.