Het lijkt wel een soort wetmatigheid: hoe ouder je wordt, hoe meer je op je ouders gaat lijken. En geloof me, ik weet precies wat je denkt: “Ik ga mijn ouders echt niet nadoen, ik heb toch mijn eigen leven?” Maar laat me je iets vertellen: hoe harder je probeert, hoe meer je in hun voetsporen volgt. Het is zelfs een soort familiegeheim, want iedereen doet het, zelfs als je het niet wilt.

Neem nu bijvoorbeeld dat moment waarop je, nog jong en vol goede bedoelingen, zwoer dat je nooit, maar dan ook echt nooit, zou eindigen zoals je moeder. Nee, jij zou niet dezelfde huishoudroutine volgen, je zou geen eindeloze wasmachines draaien en geen laarzen in de gang vergeten. Maar daar sta je dan, op je dertigste, in je favoriete winkel, de wasmiddel in de hand, en denk je ineens: “Hé, ik ben mijn moeder geworden.” De wasmiddel is altijd dezelfde, de geur is vertrouwd, en je hebt geen idee hoe dat zo gekomen is. Alsof het een gen is dat je stiekem hebt geërfd.

Maar wacht, het wordt nog erger. Ik noem je niet zomaar een “mini-mama.” Je bent misschien wel een mini-dad, en dat is misschien zelfs erger! Denk aan die ene keer dat je totaal zonder waarschuwing als een oude man in je stoel ging zitten en je vervolgens hardop begon te klagen over het je rug. Een typisch vadermoment. En geloof me, je hebt het niet eens door! Terwijl je je nog steeds probeert te verzetten, lijkt het alsof je genetica gewoon zegt: “Sorry, je kunt niet ontsnappen.”

Dan is er nog die neiging om je kinderen precies hetzelfde te behandelen als jij ooit behandeld werd. Wie heeft er nu weer dat perfecte strikje in hun haar gedaan? Oh, je hebt gewoon je moeder gekopieerd! En daar sta je dan, en realiseer je je dat die opmerking over “iedereen heeft zijn eigen manieren” ineens helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Wat in vredesnaam gebeurt er? Zijn we allemaal voorbestemd om, ondanks al onze pogingen, een kopie van onze ouders te worden?

En het beste (of ergste) van alles? Zelfs als je denkt dat je het allemaal anders gaat doen, zie je jezelf onbewust steeds meer in hun spiegelbeeld veranderen. Want ja, je hebt misschien geen idee, maar van die ene grap die je altijd maakt tot het gebruik van dezelfde vaatwastabletten, je bent gewoon een voortzetting van de generatie voor je. Je bent al lang en breed bezig de geschiedenis van je ouders na te volgen, of je dat nu wil of niet.

En weet je wat het ergste is? Het werkt. Het is eigenlijk best wel goed voor je. Je merkt het misschien niet direct, maar die handige trucjes, die kleine gewoontes, ze maken je leven een stuk makkelijker. Opeens kun je precies dezelfde liedjes meezingen die je ouders altijd zongen, en je hebt de onverklaarbare behoefte om je kasten netjes te organiseren volgens hetzelfde systeem als jouw moeder (dat je vroeger altijd belachelijk vond).

Dus, hoewel we ons leven misschien wel willen onderscheiden van dat van onze ouders, komen we er achter dat we, tegen onze zin, gewoon diezelfde routes volgen. En soms, heel soms, besef je dat je ouders misschien toch wel gelijk hadden. Of dat je, op de een of andere manier, dankbaar bent voor al die kleine dingen die je zonder het te willen hebt meegenomen.

Eerlijk gezegd, misschien is het helemaal niet zo erg om op je ouders te lijken. Misschien is het wel een compliment. Dus, volgende keer als je merkt dat je een typisch ouderlijk gedrag vertoont, haal dan even diep adem, kijk jezelf in de spiegel en zeg: “Het is oké, het is eigenlijk best wel mooi.”