Waarom hondenbaasjes meer dan alleen een hond delen
Honden worden een beetje je kind en net als toen je kinderen klein waren krijg je er door je hond ook ineens allerlei ‘vrienden’ bij. Niet per se de vrienden om met de kerst uit te nodigen of je hart bij uit te storten, maar je deelt iets wat je dierbaar is en dat schept toch een band. Op mijn dagelijkse wandelingen klets ik dan ook geregeld heel wat af met andere hondenbaasjes. Soms omdat er echt wat te kletsen valt dat de moeite waard is en soms – vooral als het zeikt van de regen – omdat een beetje afleiding maakt dat je je minder afvraagt waarom je ook alweer een hond wilde.
Hondenbaasjes onder elkaar: het park als sociaal netwerk
Naast de hondenmensen loopt er ook nog wel eens een verdwaalde wandelaar die er een gewoonte van heeft gemaakt om zijn dag te beginnen met een ommetje. Zo ook deze meneer, die er zijn missie van gemaakt heeft om zich overal tegenaan te bemoeien en met iedereen ruzie te maken.
Een hondenbaasje in de fout: oeps, Cato los
Ik werd door hem aangeblaft toen ik Cato eens op een vroege zondagochtend los liet in het park tegenover waar – regels zijn regels – een aanlijngebod geldt. Alsof hij achter de struiken had staan wachten tot hij me in het vizier kreeg, stond hij opeens voor me.
Regels voor hondenbaasjes: en meneer de moraalridder
‘Honden aan de lijn hier, hoort u mij? Nee ik méén het. De honden – hier begon hij te stampvoeten als een driftig klein kind – moeten hier aan de lijn en ik verplícht u om dat nu meteen te doen want anders bel ik de politie.’
De hondenriem kort, de lontjes korter
Ik riep dat het goed kwam en riep Cato bij me. Van de week kwam ik hem weer tegen. Op een doordeweekse dag met Cato aangelijnd zoals – regels zijn regels – dat hoort. En weer stond hij als een duveltje uit een doosje opeens voor me.
Als hondenbaasjes ook maar mensen zijn
‘Nu hebt u uw hond wel aangelijnd, maar u loopt niet op het pad. Wilt u onmiddellijk op het pad gaan lopen zoals dat hier hoort? En ik zal het er maar bij zeggen: ik heb een uitgesproken hekel aan honden!’
Hondenbaasjes met een hart: even terug naar jezelf
‘En ik aan mannetjes die iedereen de maat nemen en zich bemoeien met zaken die hun zaken niet zijn,’ antwoordde ik. De man knipperde geschrokken met zijn ogen en droop af. Toen ik hem weg zag lopen vond ik hem opeens sneu. Want ik vond het weliswaar altijd al een uitgesproken naar mannetje, maar of ik hem nou op deze manier van repliek had moeten dienen?
