Ik kom van een boerderij, dus ik kan het weten: een pasgeboren kalfje van nog geen tien minuten oud weghalen bij de moeder is een hartverscheurend tafereel. Een koe is immers een zoogdier, wat wil zeggen dat ze haar jong wil zogen en koesteren. Dat is een natuurlijke behoefte, een instinct dat oersterk en diepgeworteld is maar waar we omwille van de commercie aan voorbij gaan. De koemelk levert meer op als we die voor consumptie gebruiken en het kalf wordt zes tot hooguit acht maanden vetgemest om daarna te vertrekken naar de exportmarkten – over dat laatste wil ik niet eens nadenken.
Dat dit geen fijne praktijken zijn, vond ook Janina van der Drift toen ze, nu vier jaar geleden, met haar dochters bij een stal met kalfjes stond en haar het ongemakkelijke gevoel bekroop dat er hier iets niet in de haak was. Want hier stonden piepjonge dieren zonder hun moeder en dat riep, behalve weerstand, ook de vraag op of dit nou niet anders kon. Het antwoord was op dat moment eigenlijk nog ‘nee’. Natuurlijk, er bestond al een keurmerk als Beter Leven. Maar zuivel die de consument de garantie biedt dat koeien zelf hun kalfjes kunnen zogen? Het was er nog niet. Maar wat niet was kon nog komen en aldus besloot Janina van der Drift niet weg te kijken maar in beweging te komen, iets te ondernemen. En daarna door te pakken. Net zo lang totdat er iets bereikt was en dat was in haar geval het merk Kalverliefde dat inhoudt dat het kalf in ieder geval drie maanden bij de moeder blijft voor moederliefde en moedermelk.
Het was overigens makkelijker gezegd dan gedaan om dat merk van de grond te tillen. De praktijk bleek bewerkelijk want er moesten niet alleen deelnemende boeren worden gevonden, maar ook afnemers. Daarbij moest ze óók zorgen dat de melk gescheiden wordt opgehaald en verwerkt in de melkfabriek. Dat, en meer, is inmiddels gerealiseerd. De grote klapper kwam toen Albert Heijn haar concept omarmde. Inmiddels ligt haar zuivel in zo’n duizend supermarkten en levert ze ook aan Jumbo en bezorgsuper Picnic. Zeven biologische boeren zorgen voor de productie. En er zijn méér boeren die willen deelnemen. Bij elke substantiële stijging kan er weer een extra melkveehouder meedoen.
Hoe kan het ook anders dan dat er ook kritiek is. De melk is duurder. Grofweg één euro duurder voor een liter ten opzichte van gangbare, niet-biologische melk. En die drie maanden die moeder en kalf gegeven is, is dat nou wel genoeg? Het is een begin. Een kleine stap in de goede richting die ons hopelijk naar een wereld leidt waarin er meer oog is voor het dierenwelzijn.
Ik weet hoe droef het lot van de meeste koetjes en kalfjes is. Dus ik was al een tijdje om.
Bron: Trouw
