Het nieuws van die dag had in het teken gestaan van het verlies van Lisa – ze is niet ver van ons huis om het leven gebracht – en de discussie of vrouwen, meisjes, nog wel alleen over straat kunnen in het donker. Ik had ze bijna allemaal gelezen, de commentaren van meer of minder bekende vrouwen die die discussie rucksichlos de kop indrukten door de schuld terug te leggen waar die hoort: bij mannen die zich niet in kunnen houden en denken dat ze het zich kunnen permitteren om zich aan kwetsbare vrouwen, meisjes te vergrijpen.

Saskia Noort die mannen oproept niet meer te lachen om de misselijke kaars-anekdotes – en andere vrouw onvriendelijke ongein – van Johan Derksen; Daphne Dekkers die stelt dat mannen met hun klauwen van vrouwen moet blijven; Roos Moggré die ouders oproept om hun zonen op te voeden; Claudia de Brij die zich afvraagt waarom het nu wéér de vrouwen moeten zijn die een statement tegen femicide maken en Lisa Loeb, Sharon Dijkstra, Hedy D’Ancona die de politiek oproepen om stelling te nemen tegen vrouwenhaat.

Iedere acht dagen sterft er in Nederland een vrouw door geweld. Statistisch gezien betekent dit dat er inmiddels weer een slachtoffer is gemaakt sinds de dag dat deze en meer bekende vrouwen – want de lijst groeit nog steeds gestaag – zich uitspraken tegen geweld en benadrukten dat femicide een structureel probleem is in plaats van eenincident. Want ons land – laat deze even doordringen! – staat in de top drie van alle Europese landen met het hoogste aantal vrouwenmoorden.

Hoeveel nog? Hoelang nog? En wat te doen?

Begin dit jaar stond de Spaanse regering stil bij de twintig jaar die zijn verstreken sinds de invoering van de Wet tegen gendergerelateerd geweld, bedoeld om vooral de vrouwen beter te beschermen. De wet maakte vooral een groot probleem zichtbaar dat tot dan een taboe was en zich vooral binnen de huiselijke sfeer afspeelde: het zogenoemde ‘macho-geweld’. Er kwamen allerlei voorzieningen zodat vrouwen dat geweld konden melden en bescherming konden vragen en krijgen. Het Openbaar Ministerie benoemde ook officieren van justitie gespecialiseerd in geweld tegen vrouwen. Bijna elke rechtbank in Spanje heeft nu zo’n speciaal ‘loket’. Sinds de invoering van de wet hebben ruim twee miljoen vrouwen aangifte gedaan tegen vooral hun (ex-)partner, daalde het aantal gevallen van femicide significant en zijn er veel levens gered, zo luidt de overtuiging.

Nederland heeft nog geen wet die hier op lijkt en moet het vooralsnog doen met initiatieven als meer straatlantaarns en meer camera’s. Toch heb ik me de laatste weken herhaaldelijk afgevraagd was ik zou doen als mijn dochter nog de leeftijd zou hebben om de stad onveilig te maken – of als mijn kleindochters ál die leeftijd zouden hebben. Zo kwam ik op ‘pepper spray’ en las ik dat dit niet legaal is in Nederland, dat het bezit en gebruik ervan wordt beschouwd als een verboden wapen en dientengevolge strafbaar is, dat alleen de politie en andere opsporingsambtenaren het mogen gebruiken – en dan nog alleen onder specifieke omstandigheden en na het volgen van de juiste training – maar dat er heel makkelijk aan te komen is in Duitsland en dat je daarvoor niet eens fysiek de grens over hoeft omdat het ook online te bestellen is.

Ik weet het niet zeker maar ik denk dat ik het misschien wel zou weten als mijn dochter – of mijn kleindochters…