En dan pieker ik bijvoorbeeld over:
- Alles wat niet meer mag en alles wat móet
- Alle woorden die je niet meer mag gebruiken
- De feestdagen die bijna niet meer bij hun naam genoemd mogen worden. Kerstdagen die feestdagen moeten heten…
- Vakanties die niet meer kunnen, want ‘footprint’ (ik vlieg al lang niet meer trouwens, maar ja, met de auto is ook ‘een dingetje’ geworden
- Soorten eten die taboe zijn. Ik hoorde zelfs van namaak-honing, die dus niet van bijen komt
- Zevenduizend stappen per dag die je moet zetten (wel een meevaller van drieduizend, maar toch)
Je zou er acuut van in je tweede puberteit schieten of er een levenslang schuldgevoel van oplopen. Dit lijstje kan natuurlijk eindeloos lang worden, maar ik denk niet dat we daar vrolijker van worden… en je vult het waarschijnlijk met gemak zelf aan.
En dan ondertussen ook nog iedereen die roept wat er mis is aan een ander in plaats van wat er leuk of goed aan iemand is. Dat negatieve gedoe, oefff! Politici die zich alleen maar afzetten tegen andere politici. De tweede kamer lijkt intussen wel een soort boksring. Geneigd zijn binnenkort op een partij te stemmen, niet omdat je hun plannen zo fantastisch vindt, maar je stem als tegenstem gebruiken omdat je de rest niet oké vindt. Geen vertrouwen meer hebben in de politiek, omdat je toch weet dat je regelmatig voorgelogen wordt. Niet meer overal zomaar durven lopen, omdat het er misschien eng is. Alsof er niet al meer dan genoeg ellende in de wereld is…
Ik moet af en toe aan Barend Servet denken met z’n liedje: waar moet dat heen, hoe zal dat gaan… Kijk maar even op YouTube. Wedden dat je hem zo meezingt?
Denk jij ook steeds meer terug aan leukere tijden?
Weet jij wat we eraan moeten doen om het weer zo leuk mogelijk te krijgen? Ik hoor het graag onder dit artikel op Facebook. Dankjewel alvast voor alle positieve input en een gezellige zorgeloze week gewenst. Laten we er samen toch maar het beste van maken.
