Ik ben behoorlijk zwanger en op locatie voor een fotoshoot voor het tijdschrift waar ik voor werk. De fotografe heeft al drie kinderen en spreekt dus uit eigen ervaring. Toch kan ik me er weinig bij voorstellen. Een baby, dat is toch gewoon een klein, afhankelijk mensje dat slaapt, drinkt, tevreden op je arm ligt en huilt om aan te geven dat er ergens behoefte aan is. Of niet?

Toen mijn kinderen baby’tjes waren, heb ik vaak aan die zin gedacht en me afgevraagd of ik al een eigen karakter in dat kleine mensje kon ontdekken. Het grappige is dat die puzzelstukjes pas nu, nu ze zoveel groter zijn, op hun plek vallen.

Flo was pas rustig als ze tegen ons aan lag, huilde veel, viel moeilijk in slaap maar vond het dan weer prima om mee op avontuur te gaan. Zolang wij in haar buurt waren en ze op papa’s borst of in mijn armen in slaap kon vallen, was zij tevreden.

Bij Bel was alles anders. Bij zoveel dingen was ik verbaasd omdat het vanzelf ging. Het gebeurde regelmatig dat ik nog even iets moest pakken nadat ik haar in haar wieg had gelegd, en als ik twee minuten later terugkwam, sliep ze alweer. “Zo kan het dus ook,” dacht ik onbewust heel vaak bij alle stapjes die zij zo geruisloos doorliep.

Zindelijk worden was ook zoiets. Bij Flo was dat een tranendal; ik ben er een jaar mee bezig geweest en pas toen ze ruim vier was, lukte het echt. Rond Bels derde verjaardag was ik uitgerekend van Igoné. Zindelijkheidstraining stelde ik maar even uit, want kinderen hebben vaak een terugval als er een broertje of zusje komt. Maar toen Flo en Bel een paar dagen bij mijn moeder logeerden rond de uitgerekende datum, ging kleine Bel steeds alleen naar de wc. “Ik weet niet wát ze daar allemaal doet,” zei mijn moeder aan de telefoon, “maar die luier is uit, de wc is netjes, ze trekt door en haar kleren zijn droog.” Et voilà: zo had mijn kleine meisje zichzelf zindelijk gemaakt.

Dat zelfregulerende heeft ze, inmiddels 16 jaar en zes maanden oud, nog steeds. Zo vroeg mogelijk haar rijbewijs halen is haar doel. Dan mag ze een jaar lang met een coach rijden en daarna zelfstandig. Haar grootste droom? Samen met Iggy naar Flo kunnen rijden.

Zover is het nog niet, maar als je 16 jaar en zes maanden bent, mag je al rijlessen nemen. Dus gaf ze zich op voor haar theorie-examen, dat – best onhandig – net na haar tentamenweek viel. “Ik zie wel, mam,” zei ze. Drie dagen van tevoren stond ze op en ging ze naar bed met TheorieToppers, een online programma dat je door alle theorie loodst. Op de ochtend van het examen belde ze me. Ze had de eerste twee uur vrij en dat viel precies samen met het tijdstip van het examen. Ze had haar ID bij zich, zei ze, en het nummer waarmee ze zich daar moest melden had ze op haar hand én op een post-it geschreven.

Ik zei voor de vijftigste keer dat ik het zo jammer vond dat ik niet mee kon omdat ik echt op kantoor moest zijn, en zij zei voor de vijftigste keer dat het echt niet erg was. Dus daar ging ze. Op haar scootertje, want dat rijbewijs had ze zo ongeveer een dag na haar zestiende verjaardag al binnengeharkt. In één keer.

Om drie minuten voor tien – het tijdstip van het examen – appte ik haar nog: “Ik stuur je al mijn liefde en succes.” Hartjes kreeg ik terug. Daar ging ze.

Om 10:16 uur ging mijn telefoon. Bel.
“Ik heb het gehaald, mama!”

En ineens dacht ik weer aan de woorden van de fotografe. Dat kleine, zelfstandige babytje van toen heeft me inderdaad alles al verteld. Dapper, wijs, zeldzaam lief, daadkrachtig en zelfstandig. Die kleine Bel, die redt het wel.