Als ik later mijn fotocollectie nalaat, is het één grote verzameling van Brigitte aan tafel en zal het nog een hele opgave worden om een prent te vinden die niet om eten en drinken draait. Ik ben nu eenmaal dol op eten – en koken! –, hou van een tafel vol vrienden, draai mijn hand niet om voor een diner bestaande uit vier, voor mijn part vijf gangen, kan nog dagen teren op gesprekken, goede gesprekken die ergens over mogen gaan en die ertoe leiden dat ik pas op mijn horloge kijk als het al dik over twaalven is. Het aanrecht, bommetje vol vaat en het hoopje besmeurde linnen servetten, blijft onaangeroerd tot de ochtend erna. Als stille getuigen van wat we deelden wachten ze geduldig af totdat ik me ertoe kan zetten om ze weg te werken.
Maar soms heb ik ook een periode van even geen zin meer in het geregel en gedoe. Een tijdje van even geen diners meer samen hoeven te stellen, nieuwe recepten moeten koken en boodschappenlijsten die me van de ene specialist via de markt naar de andere specialist leiden. Dat zijn de periodes van bankhangen en bingen en vooral van elders aan willen schuiven en het me even allemaal aan laten leunen.
En precies daar wil de schoen nogal eens wringen.
Goede bekende R., om maar eens een voorbeeld te noemen, was al ontelbare keren onze gast geweest, terwijl wij na een paar jaar nog steeds geen idee van haar nieuwe huis hadden. Want vriendin R. riep weliswaar heel enthousiast dat we snel moesten komen, maar ze zei er nooit bij wanneer we dat dan moesten doen. Was er iets aan de hand? Wilde ze erover praten?
‘Kijk,’ zei R. toen we haar afgelopen week bij wederzijdse vrienden troffen. ‘Ik wil jullie dus echt wel heel graag vragen, maar het punt is dat ik dat niet durf. Jij kan zo goed koken! Daar kan ik niet aan tippen. Ik kom niet eens in de buurt. En daarom roep ik wel steeds dat jullie moeten komen, maar zijn jullie dus nog nooit geweest.’
‘Maar dan bestel je toch zeker gewoon een pizza, gekkie?’ zei ik. ‘Het gaat er toch zeker niet om dat je me alleen maar blij kunt maken als je me een sterrenmaaltijd voorschotelt! Ik ben er gewoon al blij mee dat ik soms even de deur uit kan. Lippenstift op, jas aan en verder geen gedoe. Lekker zitten, lekker lullen.’
Naderhand dacht ik dat ik dat zelf misschien ook maar eens moest doen, die pizza bestellen. Het is immers vooral het samen eten en samen aan tafel zitten dat ons met elkaar verbindt, en een wedstrijdje ‘wie kan het beste koken’ was wel het laatste waar ik ooit op uit was.
