Op een terrasje in Italie zat ik met m’n tas op schoot. De vloer was me dankzij de duiven iets te vies om m’n tas zomaar neer te zetten. En het rook er ook heel raar. Ik had al aan m’n drankje geroken, aan de snackjes, aan m’n handen.. maar dat was het allemaal niet.
Bij nader onderzoek bleek het uit m’n tas te komen.
Totdat ik m’n neus eens wat dieper in m’n tas stak en ontdekte dat het uit m’n portemonnee kwam. Een hele rare lucht die me op een of andere manier bekend voorkwam, alleen kon ik er niet opkomen waar ik die nogal penetrante lucht van kende. Ik had net gepind. Pakte een briefje van vijftig uit m’n tas, rook eraan en jawel hoor. Het gepinde geld was de boosdoener. Ik liet m’n man er even aan ruiken, waarna we door de buren op het terras bekeken werden alsof we niet helemaal goed snik waren.
’s Avonds gingen we met een taxi naar een restaurant, dat krijg je als je ergens boven op een berg wilt eten vanwege het mooie uitzicht en daar graag een glaasje wijn bij wil. Bij het afrekenen verexcuseerde ik me omdat m’n geld zo raar rook. Ik legde aan de taxichauffeur uit dat ik het net gepind had, dus dat het echt niet door mij kwam. Dankzij Duolingo kan ik tegenwoordig zo ongeveer alles netjes in het Italiaans uitleggen.
De tassista (Italiaans voor taxi-chauffeur) rook eraan en trok een vies gezicht. ‘O, maar wacht’, zei hij, ‘weet je waar het op lijkt? Het lijkt op naftalina.’ Dat woord kende ik niet. Nu wel. Google translate erbij gehaald en verhip ja, mottenballen! Nu rook ik dankzij m’n tas dus naar een eeuwenoude linnenkast.
Volgens de taxichauffeur had het misschien jaren onder een matras gelegen en zaten die mottenballen erbij, omdat er beestjes zijn die papier en dus ook papiergeld opeten. Ik zag meteen een honderd-zoveel-jarig Italiaans dametje voor me die het daar altijd bewaard had. En dat het geld later gevonden was door de familie en toen naar de bank gebracht was. Alwaar de klerk van dienst het spul zo snel mogelijk in het pin-apparaat had gestopt om van de lucht verlost te zijn.
Vervolgens begon het speculeren via whatsapp met vriendinnen:
‘Oud geld’
‘Ouwe sok geld’
’Maffiageld’
‘Mysterieus! Als het maar geen gif is’
Intussen leef ik nog, dus gif is het niet geweest. Maar die lucht… benieuwd wanneer die uit m’n portemonnee verdwenen is. In elk geval hou ik het vakantiegevoel voorlopig nog wel even vast. Nog nooit zo’n bijzonder souvenir meegenomen…
Ik wens je een mooie week!
