Heel even hebben we het erover gehad en al snel kwamen we allebei uit op een ‘ja’. Flo zal natuurlijk bij ons kerstdiner zijn. Sinds Flo uit huis is, heeft ze twee keer kerst in haar nieuwe huis gevierd. De eerste keer omdat ze toen, op aanraden van de gedragsdeskundige, echt moest wennen aan haar nieuwe onderkomen en een huisbezoek haar hechtingsproces aan het nieuwe huis zou verstoren. En vorig jaar was ze weliswaar bij ons, maar deden we verder niet zoveel bijzonders en hadden we geen bezoek. Dit jaar willen we wel weer “echt” kerst vieren. Mijn schoonzusje zal komen met haar drie volwassen kinderen en iedereen verheugt zich er enorm op om elkaar te zien.

Mijn moederhart is blij om ook Flo aan tafel te hebben en tegelijk weet ik dat het hard werken zal worden. Hard werken om haar niet te veel te laten eten, hard werken om haar niet overprikkeld te laten raken en heel hard werken om een beetje een gesprek te kunnen voeren. Maar natuurlijk doen we het. Het is kerst en Flo móét daarbij zijn.

Alles wat we van tevoren bedachten, gebeurt. Het is intens gezellig, Flo maakt grapjes en haar mondhoeken raken bijna haar oorlellen als ze naast haar nichtjes, neef en zussen aan tafel zit. Het lukt redelijk om haar niet al het eten van iedereen weg te laten graaien en ik kan zelfs nog even met mijn schoonzus kletsen, terwijl Flo mijn haar — “Je hebt geen luizen, mama” — aan het uitpluizen is.

Als de haard brandt, is het tijd voor de cadeautjes. Jaloezie kent Flo niet, dus ze danst en springt bij iedereen die zijn pakje open mag maken. Flo heeft haar wensenlijstje al weken geleden aan ons kenbaar gemaakt. Ze wil een pop met de naam Iritessa en alle elfenvriendinnen van Tinkerbell hebben. Ik heb gezocht bij Intertoys, op Marktplaats en op eBay, maar een pop met de naam Iritessa leek niet te bestaan en alle elfenvriendinnen van Tinkerbell kregen een stempel met ‘niet leverbaar’. Ik heb het proberen te laten zien aan Flo, maar zij kan niet lezen en ziet alleen de afbeelding van een piekfijne pop die zij NU in het digitale winkelmandje wil gooien.

Wel vaker met dit bijltje gehakt hebbend, besluiten we een ander leuk cadeau te kopen. Als ze dat ziet, zal ze de elfjes van Tinkerbell vast vergeten. Het lot lijkt me wind in de rug te blazen als ik ineens Silvermist, een van de elfjes, weet te bemachtigen via een kleine speelgoedwinkel in het oosten van het land. Deze pop zou de honger naar de andere elfjes vast wegnemen, zo dacht ik. Als ik dacht onze Flo een beetje te kennen na achttien jaren, heb ik het stevig mis. Ze is blij met Silvermist, echt waar en heus, maar dat blijkt een groter bewijs dat de andere poppen ook te vinden moeten zijn. Dus waar ik hoopte het vuurtje te doven, heb ik er per ongeluk een fles spiritus overheen gekieperd.

De avond is mooi en gezellig, maar de onrust stapelt zich op en de vraag naar Iritessa, Rosetta en Fawn wordt een keer of 2000 gesteld. En ik overdrijf niet.

We zwaaien mijn schoonzus en haar kinderen uit en ik breng Flo naar bed. Met een yogamuziekje op de achtergrond en heel veel bevestigende woorden vindt ze uiteindelijk slaap en rust. Ik blijf alert. Haar onrust komt, zo denken we, ook voort uit de epileptische aanval die ze niet lang geleden had. Dan wil ze meer grip hebben op de wereld en in haar geval gaat dat vaak door dingen of personages die ze kent uit films, in popvorm om zich heen te hebben. Het is geen hebberigheid, maar de liefde voor de wezens waar ze naar kijkt op televisie.

Flo heeft een beetje kramp en later kriebel in haar benen. “Het gekriebel moet ophouden!” Ikblijf alert. Mijn liefde slaapt op de bank, zoals we wel vaker doen als Flootje thuis is.

Als Flo rustig en diep ademt, klap ik mijn laptop open. Ik moet die verdraaide poppen toch ergens kunnen vinden. Aan ChatGPT vraag ik hoe de elfjes van Tinkerbell heten en daar komt het antwoord: Eridessa, Rosetta, Silvermist en Fawn. Daar zat ’m het probleem. Niets Iritessa, maar Eridessa. Misschien dat ik die wel kan vinden. Nog steeds stuit ik op de woorden ‘niet leverbaar’ in rode letters, maar eBay in Australië heeft er een paar. De verzendkosten zijn buitenaards, dus ik zoek door en vind er een in Engeland.

Inmiddels begint het buiten al licht te worden, dus ik trippel de trap af om het goede nieuws met mijn lief te delen. Hij is al wakker en ook hij ligt met een geopende laptop op zijn buik. Als ik vooroverbuig om hem een kus te geven, zie ik zijn creditcard op zijn borst liggen. Verheugd vertelt hij dat hij Iritessa heeft gevonden. Exact dezelfde ontdekkingsreis als ik heeft hij deze nacht gemaakt. De ware naam van Eridessa achterhaald en vervolgens op strooptocht gegaan. Ik vertel over “mijn” Australische Eridessa, die had hij ook gevonden, en die Engelse ook. Maar in Italië is er een en als die opgestuurd wordt naar het huis van mijn vader in Puglia, dan kunnen zij die pop misschien meenemen naar het wintersportdorp waar wij elkaar met oud en nieuw gaan zien.

En zo gebeurt het dat Eridessa, met een enorme omweg, uiteindelijk toch in de armen van Flo terechtkwam.

Nu wil jij vast graag weten of we de andere poppen nog gevonden hebben. Inderdaad, via Vinted. Ze zijn op dit moment onderweg vanuit Frankrijk richting onze lieve Flo en de rust is behoorlijk wedergekeerd.

Om kandidaat Rob uit B & B Vol Liefde te quoten: “Optie is geen opgeven.” En William Shakespeare toe te voegen: “All is well that ends well.”