“Maar Flootje wordt ook 18, hè! Laten we dat vooral niet vergeten.” Mijn lieve collega en vriendin D heeft een dochter die precies twee dagen eerder geboren is dan Flo. Zij, net geslaagd voor het vwo, zal na het uitblazen van de 18 kaarsjes in het vliegtuig stappen op weg naar Azië waar haar tussenjaaravontuur op haar wacht. Natuurlijk hebben we het nu iets meer over haar dochter dan over Flo, net zoals we het meer over Flo hadden toen Flo naar haar andere huis ging. Dat D zich daar bewust van is, ontroert me. Ik zeg haar dat ik het wel een beetje lastig vind, die 18e verjaardag. Ze knikt. We kijken weer voor ons uit want we zijn bij een presentatie van het Fins verkeersbureau. Opletten, moeten we. Met mijn rechterhand duw ik wat tranen terug in de hoop dat niemand het verder ziet.

De achttiende verjaardag van een bijzonder kind is de zoveelste spiegel. Geen tussenjaar, geen ontgroening, geen verhalen over een nieuwe stad, een studie. Bij mij dicteert de rechtbank mijn schema. Zodra zij mij het curatorschap over Flo toewijzen kan ik Wajong aanvragen en een aparte ziektekostenverzekering afsluiten en een nieuwe bankrekening openen waar ik dan wel de beheerder van moet worden. Ik app met een groep andere moeders van Flo haar eerste dagbesteding. We zitten allemaal in hetzelfde wiebelende schuitje en allemaal verlangen we naar die tijd dat we onze kinderen nog op konden tillen en op onze schoot tot rust konden brengen.

Over iets minder dan een maand is het zover. En ja, natuurlijk vieren we deze dag. Op onze manier zoals we alle verjaardagen op onze manier hebben gevierd. Ik zal een taart bestellen met een illustratie van Bumba, Dora of de Barbapapa’s, dat laat ik even afhangen van de smaak ‘du moment’ van Flo. Het huisje op het Efteling-park heeft mijn lief een jaar geleden al geboekt en mijn vader heeft voor Flo al een officieel document klaarliggen dat haar de titel ‘Lady’ zal geven. Hij kocht een piepklein lapje grond in Schotland en adopteerde een harig koetje en maakte Flo de grondbezitter wat haar voor het leven deze titel zal opleveren. Dat laatste zal ze niet begrijpen, maar het koetje zal ze enig vinden.

Every cloud has a silver lining, zeggen de Engelsen. Dus dat zilveren randje, daar richt ik me op. 18 sluit een heleboel uit voor Flo, de leuke dingen, maar ook de stomme. Geen foute vriendjes in haar leven, geen loverboys, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en comazuiprituelen. Gewoon Flo die dolblij is als ze mee mag naar Kruidvat, die allerhardstmeezingt met Piet Piraat en die met elke voorbijganger met een hond tijd maakt voor een praatje en een aaitje. En dat weekend in De Efteling, daar verheugen we ons stiekem allemaal op. Een heel jaar lang.