Dat kan variëren van een knusse pyjamaparty tot haar variatie op het thema dampend housefeest waarbij de volumeknop zo ver naar rechts is gedraaid dat hij niet verder kan en waarbij de voeten standaard een centimeter of tien boven de vloer lijken te zweven. Deze zondagochtend valt in de laatste categorie. In bed heb ik al een keer of 57 herhaald hoe deze dag eruit zal gaan zien. Eerst gaan we snuffelen én knuffelen, dan gaan we een broodje eten, daarna naar het strand voor een wandeling met Monti en ja, daar halen we een chocomelletje met slagroom bij dat leuke meisje dat met haar tractor op het strand een klein verrijdbaar café’tje heeft gecreëerd. Terwijl ik alles opsom, luistert Flo met oren op standje scherp. Zeker wetend dat ik niets vergeet en indien nodig aanvullend met een belangrijk detail. Zoals de slagroom op de chocomel. En de verkruimelde Oreo-koekjes die daar dan weer bovenop liggen. “En daarna?” Flo beweegt richting het goedkeurende knikje, maar we zijn er nog niet. “Daarna gaan we kijken bij papa en Iggy tijdens hun skitraining, dan rijden we langs Intertoys voor een Disney-puzzel en daarna breng ik je weer naar jouw huis.” Daar is het, het goedkeurende knikje en een je-bent-de-beste-mama-die-er-is toe.

Dat de strandwandeling een vluggertje in het bos bij ons huis wordt, maakt niet uit. Flo kan dan wel erg aan routine hangen, in sommige zaken is ze behoorlijk flexibel, als er maar niet aan het Intertoys-bezoek wordt getornd, vindt Flo alles best. Als we de hal van de skibaan binnenlopen, is Flo on fire. Ze ziet kinderen, ze hoort muziek, ze voelt de energie van mensen die bijna met vakantie gaan en nog even wat punten op de i’tjes willen zetten. Rennend door de ruimte citeert ze een scène uit een van haar lievelingsfilms in de hoop daar de andere mensen mee te bekoren. Die volumeknop staat op standje maximaal en de voeten zweven boven de grond. Het housefeestje van Flo is aan, hoor. Ik kijk over mijn schouder in de absolute wetenschap dat ik achter mij een lachende Bel ga zien die Flo net zo schattig zal vinden als ik. Dat zie ik inderdaad, maar ook een verschrikte moeder die haar stoel een scheutje naar achteren schuift. Met mijn halve glimlach een sein geven dat Flo een beetje anders is, lukt me wel bij de vriendelijke jongen achter de balie, maar de moeders aan de grote tafel waar gewacht wordt op de skiërs, die kijken afkeurend, hun kinderen verschrikt. Ik vraag me af hoe vaak ik inmiddels bedacht heb dat mensen een kind met Down of een kind in een rolstoel wel begrijpen, maar als je een beetje afwijkt van die vaste kaders, mensen snel het stempel ‘raar en vervelend’ uit hun bureaula lijken te trekken.
In “ons” skihoekje is het fijn en veilig. Ruud, de skileraar en eigenaar, communiceert als een gelijke met Flo. We kruipen in een hoekje op de grond en kijken naar papa en Iggy op de baan. Als ik zie dat Bel vanaf de andere kant foto’s van Flo en mij aan het maken is, raakt me dat.
We gaan verder op onze tocht. Die strandwandeling en chocomel konden we dan misschien overslaan, het bezoek aan Intertoys moet en zal plaatsvinden. Alleen… hij blijkt dicht. Dat Flo nog tien minuutjes moet wachten, accepteert ze. Maar in die tien minuten is de vraag of Intertoys straks echt open gaat ook een keer of 86 gesteld. We halen een sapje voor onze skiërs bij Joe en de Juice en als we teryglopen, wacht ons een bruisende Intertoys. Het feest gaat verder. “Ik hoef toch geen Disney-puzzel?” roept Flo als ze over de drempel is. “Ik neem toch liever een mooie pop.” Ik voel me enigszins bedrogen, want een puzzel heeft voor mij nog iets educatiefs en poppen, daar heeft Flo er voldoende van. Maar het moederhart is zacht, de ruggengraat week, dus ik knik. Ik zoek wel een puzzel uit met Bel, dat is sowieso leuk voor Flo en haar huisgenoten, en Flo trekt een Jussain Boltiaans sprintje naar de poppensteeg. Na daar zichzelf een minuut of tien te hebben toegesproken (“Toe maar Flo, kies jij maar een mooie pop uit” tegen zichzelf zeggend) valt de keus op Anna, van Frozen. Of zal ze toch Sneeuwwitje kiezen? De twijfel is groot, maar het wordt toch Anna. De rij bij de kassa is niet lang, maar Flo houdt het bijna niet meer. “Ik ben ZO blij met mijn Anna-pop, ik sta gewoon te wiebelen op mijn beentjes!” roept ze. En als we nog niet aan de beurt zijn, stopt ze Anna in mijn armen, rent ze richting de poppenallee en roept ze over haar schouder: “Ik ga nog even Sneeuwwitje gedag zeggen!” De man voor me draait zich om. Niet verbaasd, niet verschrikt, gewoon met een blij gezicht. “Wat heerlijk, zo’n ontzettend vrolijk en lief meisje.”