‘Mijn vader had er al een gezin met twee dochters en een echtscheiding opzitten toen hij mijn moeder, destijds heel jong en heel mooi, kaapte. Hij vroeg haar na een week ten huwelijk, ze trouwden een half jaar later en nog eens drie jaar later werd ik geboren. Mijn halfzussen, die constant met hun eigen moeder overhoop lagen, kwamen bij ons wonen toen ik een jaar was en die twee grote zussen – ze zijn respectievelijk tien en acht jaar ouder dan ik – waren mijn helden. In alles waren ze mijn grote voorbeeld en ik kan niet anders zeggen dan dat ze altijd super lief en super geduldig met mij waren. De band die ze met mijn moeder hadden – en vice versa – was ook innig. Je zou kunnen zeggen dat we een ideaal gezin vormden waar iedereen met bewondering naar keek.
Totdat mijn vader flikte wat hij al eerder flikte: verliefd worden op een andere vrouw die nóg eens heel wat jonger was dan mijn moeder. Toen mijn moeder erachter kwam dat er een ander in het spel was, was ze gebroken en mijn zussen en ik – ik was negen toen dat speelde – waren des duivels. Hoe kon onze vader zo’n hufter zijn dat hij alles wat we met z’n allen hadden op het spel kon zetten voor een ander? Waren we dan niet meer waard?
De geschiedenis herhaalde zich. Pa ging er met een ander vandoor, er werd gescheiden, er werd gerouwd, er werd gehuild en geschreeuwd en geleden en uiteindelijk opnieuw begonnen. Mijn zussen gingen terug naar hun eigen moeder en ik bleef bij mijn moeder achter en niets zou meer ooit hetzelfde worden. Soms kwamen mijn zussen nog bij ons langs, maar dat werd al snel steeds minder. Mijn moeder had er zichtbaar veel verdriet van. Ze had jaren lang voor hen gezorgd, was van hen gaan houden en ze miste het contact net zo erg als ik. Toch bleef ze me er steeds in stimuleren om contact met mijn zussen te houden. ‘Want als ik er later ooit niet meer ben, dan heb je altijd nog je zussen om je verleden mee te delen.’ Eerst lukte het nog wel om elkaar te zien, maar op een gegeven moment werd dat minder. Totdat mijn oudste zus een paar jaar geleden zelf moeder werd, ik bij haar op kraamvisite ging en we een halve nacht met elkaar doorhaalden om herinneringen op te halen. We hielden van elkaar als echte zussen, zo luidde de conclusie na die nacht en sindsdien is onze band – en de band met mijn jongste zus – langzaam maar zeker weer hersteld en aangehaald. We hebben ook al een paar keer met z’n drietjes met pa afgesproken en ook dat was goed.
We zien elkaar weer zeer regelmatig en daar ben ik blij om. Het doet me alleen verdriet dat mijn moeder geen enkele rol meer speelt voor mijn zussen. Ze zegt steeds dat ik me daar geen zorgen om moet maken, want het gaat niet om haar, zegt ze. Toch weet ik zeker dat ze nooit voor ogen had dat wij met z’n drieën en pa gezellige dingen doen en dat mam er als enige niet meer bij hoort. Dat ze daar zo ruimhartig over is en daar nooit een punt van heeft gemaakt, dan siert haar. Ik weet niet of ik daar net zo mee om zou kunnen gaan.’
Elvira’s naam is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.
Heb jij een moeder/dochter verhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.
