2-2-2002: een datum die we nooit vergeten

Gisteren was het de trouwdag van Willem-Alexander en Máxima. Ik ben een draak in het onthouden van bijzondere data (vraag dat maar aan mijn schoonzusje), maar 2-2-2002 zit in mijn hersenpan geramd. Misschien helpt het ook dat ik niet lang daarna de hand vasthield van de man die mijn grote liefde zou blijken, en ik op de trouwdag van ons koningspaar al bijna uit elkaar knapte van verliefdheid. Maar vooral is het natuurlijk die liefde die leest als een roman. De liefde van een jongen die, toch een beetje tegen wil en dank – of zoals hij het zelf noemt: ‘historisch bepaald’ – koning moest worden, en een jonge vrouw die aan de andere kant van de wereld werd klaargestoomd om zijn ideale vrouw te zijn. Geen prinses, maar wel iemand die opgroeide in de hogere sociale kringen van Buenos Aires en qua karakter en opvoeding de perfecte vrouw bleek om dit ambt te kunnen dragen.

De start van de documentaire Willem-Alexander en Máxima

Gisteren eerde RTL 4 deze dag met de start van een documentairereeks over koning Willem-Alexander en koningin Máxima, die overigens ook te zien is op Videoland. Ik bekeek hem vanochtend, want ik ging gisteren uit eten met het gezin omdat onze dochter een 9 had voor haar wiskundetoets. Een 9! Dat heb ik als je alle cijfers van al mijn wiskundetoetsen bij elkaar optelt. Maar dat even helemaal terzijde. Ik vond het een heerlijke documentaire – en niet alleen omdat ik onze koningin een geweldige vrouw vind (en niet ‘vindt’ dus).

Verrassende onthullingen in de documentaire

De makers van de documentaire spreken bijzonder veel protagonisten uit het leven van zowel Máxima als Willem-Alexander, en dat werpt een eerlijk – en in sommige gevallen verrassend – licht op dat wat we al dachten te weten. Zo is de opmerking “Nederlandse pers opgerot” een tikje uit zijn verband gehaald. Het was namelijk zo dat de Nederlandse pers eerst een foto van de koninklijke familie mocht maken en daarna de buitenlandse pers. Toen de Nederlandse pers klaar was, riep Willem-Alexander dit om de boel – weliswaar op een wat kwajongensachtige manier – te regisseren. De Nederlandse pers was klaar, nu kwam de rest. Vooruit, hij zei het misschien wat vrijpostig, maar hé, hoe oud was de jongen helemaal? Het was bedoeld om aan te geven dat de anderen aan de beurt waren – niet in de zin van: de Nederlandse pers moet verdwijnen.

Geen lofzang alleen in deze docu

Ook eerlijk: de docente van het Baarns Lyceum die vertelt dat Willem-Alexander als kind niet echt de wind in de rug had. Niet bijzonder sportief (haar woorden), en geen hoogvlieger op school. Die loftrompet klinkt dus niet constant.

Máxima in Buenos Aires: koffie, deals en charisma

Van Máxima’s kant spreken de makers van de documentaire haar studievriendin en de vrouw voor wiens beleggingskantoor ze werkte in Buenos Aires. Heerlijk om te luisteren hoe Máxima altijd als laatste op kantoor kwam, een paar minuten haar hoofd in haar handen liet rusten, naar de keuken liep om een sterke koffie te maken en vervolgens de beste deals sloot en het hart van het kantoor was. Verrukkelijk. Ook komen heel veel gebeurtenissen voorbij die ik herkende uit de dramaserie Máxima, waaruit maar weer blijkt dat die makers hun huiswerk goed hebben gedaan.

Documentaire Willem-Alexander en Máxima zit vol nostalgie

Ook zijn er gebeurtenissen die ik een beetje vergeten was, zoals de aanrijding die Willem-Alexander had op een Duitse snelweg. Hij reed daar in een Volvo met een Duits kenteken, met naast hem… Emily Bremers. Een ah-erlebnis volgt als al zijn vroegere vriendinnen worden opgenoemd, en als we de opening van het RTL Nieuws zien met Loretta Schrijver en Jeroen Pauw, wens je gewoon even dat je terug naar toen kon.Och en dat fragment van Willibrod Frequin die Emily Bremers een bloemetje aanbiedt, mijn tenen kromden weer net als toen.

Eén minpuntje: de muziekkeuze in de docu

Qua kritiek op deze documentaire – en ook op die over prinses Beatrix, die door dezelfde mensen is gemaakt – zou je kunnen zeggen dat de muziek behoorlijk clichématig is. Komt de Italiaanse verloofde van Máxima aan bod, dan hoor je Si Amor. Worden de protesten bij de kroning van Beatrix genoemd, dan klinkt Shout van Tears for Fears. Van dik hout zaagt men planken, en dat vind ik niet helemaal in overeenstemming met de aandacht voor detail die de makers verder wel tonen. Elke spreker wordt bijvoorbeeld op een passende locatie geïnterviewd. Scènes waar geen beeldmateriaal van is, worden subtiel nagespeeld.

Toch blijft de documentaire Willem-Alexander en Máxima de moeite waard

Aan de andere kant heeft deze muziekkeuze ook een beetje een Het Mooiste Meisje van de Klas-effect. Je wordt door beeld en geluid teruggebracht naar die periode. Misschien een beetje makkelijk, maar tegelijk ook wel heel herkenbaar en lekker. De rest is mooi genoeg. Het is dat ik moet werken, maar anders had ik stiekem aflevering twee al afgespeeld.

En waarom ik zeker weet dat Maxima gaat kijken? Omdat er zoveel mensen uit haar inner circle meewerken, die hadden dat echt niet gedaan als zij er niet akkoord mee zou zijn. En zo’nprachtige memory lane, die wil je toch bewandelen?

Fijne dag,
May

Beeld: Studio Erwin Olaf